سپس سر به‌سوی سمان بالا برد: «نمی‌بخشمت خدایا! نمی‌بخشمت واسه این بی‌پولیم!»
فرنوش خیلی وقت بود که منتظر فرصت بود تا خدا را کنجی خفت کند و برای نفس کشیدنش، سرفه کردنش، تپیدن قلبش و حتی گردش خون در بدنش از او پول بگیرد. دستش را از روی شانه‌ام کنار زدم و پشت پنجره‌ی اتاقم ایستادم. سیاهی ابرها به تیرگی فراگیر گرگ‌ومیش، یک سور زده بود. از میان تمام دوستان دانشگاهم فقط از شادی خبر داشتم. تازه اخبار مربوط به او را هم گهگاه دینا به من می‌داد. آخرین بار هم در همان دانشگاه دیدمش. شماره‌اش را نداشتم. اگر هم می‌داشتم رویم نمی‌شد از پشت گوشی بگویم بعد سال‌ها زنگ زده‌ام که برایم پارتی بازی کنی تا در بیمارستانِ خصوصی پدرت مشغول شوم. بغضی ناخواسته به گلویم آمد. در تراس را باز کردم و سوز خنکی به تنم پاتک زد. باید دسته‌گلی می‌گرفتم و حضوری به دیدن شادی می‌رفتم. آن زمان که همکلاسی بودیم، دختر مهربانی بود. باید امیدم را به او می‌بستم. کس دیگری نمی‌توانست با این سوءپیشینه برایم کاری جور کند. یک قوری پر از بیچارگی از بالای سرم سرازیر شد و فنجان تنم را لبالب از گرمای خجالت پر کرد. فرنوش کنارم لب نرده ایستاد و محکم گونه‌ام را بوسید: «کامی برام یه فیلم ترسناک خفن ریخته تو فلش! جدیدِ جدیده مال سال دوهزار و پونزده، بریم ببینیم؟»
هیچوقت نفهمیدم که با وجود ترسو بودنش چطور این‌قدر فیلم ترسناک می‌بیند؟ چرخیدم و برگشتم اتاق تا چشمان اشکی‌ام را از او بپوشانم: «به جای اینکه به فکر کارهای بی‌عقلی کامی باشی، بیا زیر ابروهای منو بردار!»
گرفته موچین را از روی میز آرایشم برداشت و روی تختم نشست. سر روی ران تپلش گذاشتم و تصویر وارونه‌اش در چشمم پهن شد. دستش را که جلو آورد، تتوی کمرنگ حرف کاف روی
ساعدش در یک سانتی چشمانم قرار گرفت: «چرا گرفته‌ای؟ باز میونه‌تون شکرابه؟!»
لب فشرد و موچین را تند‌تند زیر ابرویم بازوبسته کرد: «کامی تو فکر رفتنه! می‌گه بیا دو تایی قاچاقی بریم اونور!»
بی‌توجه به اینکه موچین توی دستش دارد با یک جست ناگهانی، نشستم: «چی؟ قاچاقی چیکار کنید؟!»
با چشمان گرد شده به موچین و سپس صورتم نگاه کرد و چانه‌ام را چرخاند: «وا چرا این‌جوری می‌کنی دیوونه؟! اگه می‌خورد توی چشمت...»
خطی داغ از یک گونه‌ام به گونه‌ی دیگرم وصل شد. خدا این کامی را لعنت کند. انگشت بالا آوردم و میان حرفش آمدم: «به اون کامی احمق بگو اگه شریک واسه الواتیش می‌خواد بشینه زیر پای یه نخاله مثه خودش! درضمن، کسی که این‌ور هیچ گوهی نشده؛ اون‌ورم نمی‌شه! اینم حتما بهش بگو!»
دستانش را بالا آورد و وقتی دید هوا پس است هیچ دفاعی از کامی نکرد: «باشه باشه حالا منم که باهاش نرفتم!»
دست خودم نبود. همیشه به‌خاطر بی‌کله‌بازی‌های کامی، با فرنوش سرد رفتار می‌کردم. شب که سر روی متکا گذاشتم، قولم به خودم را یادم رفت و حفره‌های مغزم از هراسِ پر شد. تا چشم بستم، برادرشوهر حورا با خنجر دنبالم دوید و حورا هلهله زد. پیش‌تر از این کابوس می‌دیدم که یکی ساعد دستم را با سیگار می‌سوزانَد، اما حالا آن کابوس برایم شوخی‌ای بیش نبود. روزهایم جهنم بودند و شب‌هایم باتلاق کابوس‌ها. نه حسابی غذا می‌خوردم و نه می‌توانستم افکارم را جمع کنم که ببینم باید چگونه به وحشتم پیروز شوم. پاسخ تماس‌های یاور را نمی‌دادم و دینا را می‌پیچاندم. خسته بودم. از همه، از خودم، از این هراس لعنتی. داریوش‌بابا صبح زود رفته بود ورامین تا سری به دایی خسرو بزند و به مزار شیرین‌جان برود. کمی پیش تماس گرفته و گفته بود دارد بازمی‌گردد. فرنوش هم بعد ده روز تاخیر با غرغر به دانشکده رفته بود. خانه داشت مرا می‌بلعید. غروب دست پیچیده بود دور گلویم. دیگر هیچ‌جا حس امنیت نداشتم. نشانی مطب شادی را از دینا گرفته بودم اما برای دیدنش امروز و فردا می‌کردم. نگاهی دور اتاق تاریکم چرخاندم. اشک‌هایم سریدند. به هر طرف نگاه می‌کردم حورا را می‌دیدم. برای فرار از خفقان سرد خانه به بهانه‌ی دیدار شادی که ناچار به انجامش بودم؛ بیرون زدم. باد خنک اوایل مهرماه به صورتم دست کشید. دم مضطرب اما پروپیمانی گرفتم. منیژه خانم را جلوی در خانه دیدم. یاور آن شب قبل رفتنش گفته بود که حسابی برایم تعمیرش کرده. چند برگ خشک بر سقفش لمیده و پرنده‌ها روی سپرش خرابکاری کرده بودند. دلتنگ جلو رفتم. سر انگشتانم را به صندوق خاک‌گرفته‌‌اش کشیدم و رد بی‌غبارِ سه خطی انگشتانم رویش جا ماند. منیژه خانم، مادربزرگ مهربانم بود که بعد متارکه‌ام دستبند طلایش را توی دستم کرد و گفت: «بزنش به زخمت به داریوش و دیبا هم هیچی نگو!»