ـ من می‌دونم بی‌گناهی! می‌دونم قصدت کمک به اون بچه بود اما یه آدم این وسط مُرده ماهی!
آرام بازویم را چرخاند. نگاهش چسبید به دستبندم. همان دستبندی که دینا برایم خرید و نام آن را دستبند دوستی نهاد. چانه‌اش را میان دو انگشت شست و اشاره‌اش فشرد: «من همه‌ی تلاشمو می‌کنم که برگردی، حتی اگه فایده‌ای نداشته باشه!»
سر تکاندم و اجازه ندادم بیشتر چشمانم را بکاود. خبر تعلیقم با سر هلم داد توی حوضچه‌ی عمیق هول‌وولا. هرگاه مشکلی برایم پیش می‌آمد تمام بدبختی‌هایم دورم حلقه می‌زدند و بر روحم نماز میت می‌خواندند. خبر تعلیق اضطرابم را به اوج رساند اما کاسه‌ی چه کنمِ توی دستم متعلق به دلهره‌‌‌ی ناتمامی بود که برای آزادی دروغینم داشتم. مدام حس می‌کردم که باید منتظر بروز فاجعه باشم و افکار آزاردهنده‌‌ام در رابطه با کارهایی که ممکن بود از بستگان حورا مخصوصا برادرشوهرش سر بزند، روی دیگر غم‌هایم پرده‌ی ضخیمی کشیده بود. به یاور گفتم هر زمان حالم بهتر شود برای صحبت با سرهنگ می‌آیم. گفتم قبل رفتنم به پایگاه، به سرهنگ گرا دهد و مزه‌ی دهانش را بفهمد. سرهنگ هم گفته بود باید یکسال تعلیقم رد شود و صحبت برایم نتیجه‌ای ندارد... بیکار شده بودم. بیکاری آدم سالم را هم دیوانه می‌کند چه به برسد به من که از قبل دیوانه بودم. غروب جمعه بود دلم. هوا تاریک شد اما چراغ اتاق را روشن نکردم. همه‌اش منتظر پیام بودم اما بعد آن پیام یک کلمه‌ای چیز دیگری به دستم نرسید. انگار یک نفر زیر رگم چاقو انداخته و مثل بند می‌بریدش اما نمی‌مردم. وامانده روی تخت نشستم. طبق عادت چند بار آن دو پیام تهدیدآمیز را خواندم و ناخن خراشیدم. چاره‌ی کارم فقط این بود که جایی مشغول کار شوم. باید دست به دامن آشنایی می‌شدم که بی‌توجه به سوءسابقه‌ام در بیمارستانی برایم کار جور کند. یک ماه از آزادی‌‌ام می‌گذشت. یک ماه طاقت‌فرسا و کشنده! جانم آب شده بود از هراس. اگر همین‌طور به غصه خوردن ادامه می‌دادم، یک بلایی سرم می‌آمد. دیگر بس بود این همه تن‌لرزه‌ی بی‌مورد! اگر قرار بود اتفاقی بیفتد تا حالا می‌افتاد. آن‌ها با آن همه خشم و چشم پاره کردن، اگر قصد داشتند دخل مرا بیاورند الان باید زیر خاک می‌بودم. نفسم را فوت کردم. پیامک‌ها را پاک نمودم و به خودم قول دادم که دیگر کمتر به تاریکی زندان و سرخی چشمانِ او فکر کنم. الان فقط باید به یک چیز فکر می‌کردم. پیدا کردن کار. فرنوش که موی کوتاهش را به‌قول داریوش‌بابا تک‌گوشی روی سرش بسته بود، چراغ را روشن نمود و مثل پوستر به دیوار اتاقم دخیل بست: «بسه ناختو داغون کردی! این همه رفیق دکتر و پرستار داری خب به یکیشون زنگ بزن دیگه!»
دلم شورید. کدام رفیق؟ هم‌دانشگاهی‌هایم را می‌گفت؟ به کدامشان زنگ می‌زدم بعد از هشت سال؟ رویم نمی‌شد. آدم وقتی می‌گوید سوءسابقه دارد ازش می‌پرسند چرا؟ مگر چه کرده‌ای؟ خب بعد چه می‌گفتم در جوابشان؟ فرنوش کنارم نشست. دست به شانه‌ام انداخت و گردنش را کج کرد تا نیم‌رخم را بهتر ببیند: «حیف که خدا منو پولدار نیافرید ماهی وگرنه تو سه‌سوت با هم می‌رفتیم سوییس پیش عمه دیبا! اون‌جا پرستارا رو روی هوا می‌زنن!»