وا رفت و ابرو در هم کشید:
- مسیح بود؟
سر به بله جنباندم. به تراسش برگشت و در حالیکه داخل اتاق خود می‌رفت، گفت:
- پس واسه لج و لجبازی با مسیحه که می‌خوای گند بزنی به زندگیت؛ مختاری بهشته جان... مختاری.
چنگ به موهایم زدم و فریاد کشیدم:
- نه به خاطر لج و لجبازی نیست... بفهم، به خاطر اون نیست.
داشتم خودم را گول می‌زدم. هم به خاطر مسیح بود و هم به خاطر مادرم. اما من نمی‌خواستم پیش خود اعتراف کنم که بازی بچگانه‌ای که راه انداخته بودم، دو دلیل داشت. سعی می‌کردم قسمت مسیحش را ندید بگیرم. یارا پوزخندی زد و در را بست. نفسم را پرآه بیرون داده و به داخل برگشتم. گوشه‌ای نشستم و آرام لای در را باز کردم تا صدای صحبت فتاح با بچه‌هایش را بشنوم. در حال خندیدن بودند و من برای لحظه‌ای از پردیس و فردوس متنفر شدم. نمی‌توانستم درک کنم چطور با آدمی که رهایشان کرده می‌توانند دل بدهند و قلوه بگیرند. شاید هم ایراد از من بود که واقعیت را می‌دانستم! آن بین صدای مادرم را هم از اتاق بغل می‌شنیدم که داشت با تلفن صحبت می‌کرد. همان حین فتاح گفت:
- مسیح چند بار تماس گرفته گوشیم سایلنت بوده. فردوس جان به تو زنگ نزده؟
فردوس پس از چند لحظه پاسخ داد:
- نه تماسی نداشتم.
حدسش سخت نبود که مادرم داشت با مسیح صحبت می‌کرد. برخاستم و در اتاق را کامل باز کردم و خارج شدم. همان لحظه زنگ آیفون به صدا در آمد و من با حالت دو نزد مادرم رفتم. مادرم تماس را قطع کرده بود و داشت هول‌هولکی جوراب شیشه‌ای‌اش را می‌پوشید. کنارش نشستم و او گفت:
- خوب شد اومدی. بهشته تو این پسره رو خوب می‌شناسی دیگه؟
لب روی هم فشرده و پرسیدم:
- مسیح زنگ زده بود؟
نگاهم کرد و ابروهایش در هم گره خورد:
- جواب سؤالمو بده.
دستش را گرفتم و گونه‌اش را بوسیدم:
- یه بار به جون تو قسم خوردم به خاطر پول زن پاشا نمی‌شم. حرفمو باور کن زندگی من. حرفمو باور کن که حاضرم دنیا نباشه اما تو اخم به چهره‌ات نَشینه.
پیشانی‌ام را بوسید و پردیس با صدایی بلند گفت:
- بیاین دیگه... اومدن.
سمت در رفتیم و مادرم اما مرا نگه داشت.
- جونمو قسم خوردی. مرگمم قسم بخور... قسم بخور دوستش داری و برات مهمه. قسم بخور شده دنیات که حاضری بشی دنیاش.
جدی نگاهش کردم و اشکم چکید:
- مامانم، تو دنیا برای من هیچ‌چیز و هیچ‌کس مهم‌تر از تو نیست. من هرکی بودم، هرکی هستم و هرکی می‌شم فقط به خاطر عشق به توئه. تو نقطه‌ی پرگارمی، من دورت می‌گردم.