- یلدا سرکاره.
آهی کشیدم و رو از او گرفتم:
- باشه. ببخشید مزاحمت شدم.
در را هل داد و خواست برود، اما ایستاد و صورتش را سمت من چرخاند:
- چیزی شده؟
اندکی درنگ کرد و چشمانش با دقت بین اجزای صورتم چرخ خورد:
- ببینم باز تو گریه زاری راه انداختی؟!
همین یک جمله کافی بود تا به هقهق بیفتم. کف زمین داغ تراس افتادم و دلم اما داغتر بود. از میان نردهها رد شد و خودش را به من رساند. روبهرویم نشست و صدایم زد:
- بهشته، با آه و ناله هیچی حل نمیشه. چرا سعی نمیکنی به جای اینکه ببازی، یه تصمیم درست بگیری؟
چنگی به موهای گره خوردهام زدم و جیغی خفه کشیدم:
- دارم دیوونه میشم یارا. اصلاً نمیدونم باید چیکار کنم.
مچ هر دو دستم را گرفت و از موهایم جدا کرد.
- نکن روانی موهاتو کندی! بهشته... بیا و این خواستگاری رو به هم بزن. دختر تو و این یارو تو لِوِل هم نیستین.
مات نگاهش کردم. شاید حق با او بود. لب تر کرده و مردد گفتم:
- پس مامانم چی؟!
دندانقروچهای کرد و حرصی گفت:
- مامانت؟ فکر میکنی مامانت اگر بفهمه داری به خاطر اون خودتو بدبخت میکنی چه حالی میشه؟
لبهایم را داخل دهانم جمع کردم و خیره به یارا نجوا کردم:
- به هم میزنم... راست میگی؛ خواستگاری رو به هم میزنم.
لبخند زد و سر به تأیید تکان داد و برخاست:
- آفرین، اینه!
دستش را سمتم دراز کرد تا کمکم کند بلند شوم. تکانی به خودم دادم و خواستم دست او را بگیرم که موبایلم همزمان زنگ خورد. با دیدن نام مسیح دستم را انداختم و تماس را وصل کردم.
- الو سلام.
بدون اینکه جواب سلامم را بدهد، فوری و بیوقفه گفت:
- خوب گوشاتو وا کن ببین چی میگم. تو نباید با پاشا ازدواج کنی. من همین الان فهمیدم که اون...
بین حرفش رفتم و جیغجیغ کنان گفتم:
- باز تو فتوا دادی؟ به تو چه ربطی داره آخه؟
عربده کشید:
- احمق واسه خاطر خودت میگم. اون آدم...
تماس را قطع کرده و گوشیام را خاموش کردم. پرحرص به صفحهی موبایلم چشم دوختم و لبهایم را روی هم فشردم. با صدای یارا چشم از آن گرفته و زل او شدم.
- چی شده؟
چطور باید عصبانیتم را خالی میکردم؟ تکلیف قلب ترکخوردهام چی میشد؟! مسیح چرا مرا به بازی گرفته بود؟! چرا هیچ وقت آدم نمیشد؟ چرا دمش مسیحاسی نبود و تنها نفسم را میگرفت و جانم را؟!
بازوی یارا را گرفتم و بلند شدم و با دندانهایی قفل هم گفتم:
- جواب رد نمیدم یارا. مامانمم هیچی نمیفهمه از این ماجرا... نمیذارم بفهمه.