صورتش را بوسیدم و او با لبخندی که بیشتر شبیه گریه بود، اشکم را پاک کرد و هر دو با هم به پذیرایی رفتیم.
در خانه باز بود و فردوس، پردیس و فتاح با لبخند به آدم‌های داخل راه‌رو نگاه می‌کردند. با سرعت خودمان را به آنها رساندیم و من کنار مادرم ایستادم. اول از همه آفرین‌خانم هن‌وهن کنان داخل آمد و با لبخند سلام داد. مادرم با خجالت گفت:
- سلام خوش اومدین. تو رو خدا ببخشید... این آسانسور همیشه‌ی خدا خرابه.
آفرین‌خانم لبخندی به مادرم زد و نگاهش چرخید سمت فتاح. تبسمش به پوزخند تبدیل شد و زمزمه کرد:
- اختیار دارین، تقصیر شما نیست که!
همان لحظه عاشق آفرین شدم. پدر و مادر پاشا و در آخر خودش، وارد خانه شدند. پردیس زیر گوشم پچ زد:
- یکی یه دونه، خل دیوونه.
لبخندم را جمع کردم و بعد از سلام و علیک با همه نگاهم به پاشا دوخته شد. جلو آمد و سبد گل بزرگش را جلویم گرفت:
- سلام عزیزم. چطوری یا نه؟
باورم نمی‌شد شب خواستگاری هم مزه بپراند! با چشمان گرد شده نگاهش کردم که فتاح سبد را از دستش گرفت:
- خوش اومدی پاشا جان... بفرمایید.
لبخند پاشا محو شد و حرصی نگاه از فتاح گرفت. من و پاشا و خانواده‌اش تنها در یک چیز اشتراک داشتیم؛ نفرت از فتاح! روی مبل‌ها جای گرفتیم و من کنار مادرم نشستم. خونگرم و صمیمی بودند؛ مخصوصاً آفرین خانم. پاشا داشت با چشمانش را می‌خورد و این را همه فهمیده بودند. حتی نمی‌توانست زبان به دهان گیرد و لحظه‌ای سکوت کند! بعد از صحبت‌های کلیشه‌ای ابتدایی، پاشا مسیر بحث را به موضوع اصلی کشاند و گفت:
- راستش بیشتر نیویورک هستم تا تهران. اون چند ماهی هم که ایرانم به لطف مامان و بابا دائماً تو مهمونی و جشنم و روزهای بیکاریم هم به رستوران شخصیم رسیدگی می‌کنم. در حقیقت من بهشته رو هم تو یکی از همین جشن‌ها دیدم. اولین بار تولد هجده سالگی مسیح بود. دیگه سالی یه بار تو تولد می‌دیدمش و پارسال تصمیم گرفتیم بیشتر با هم آشنا بشیم.
جناب نابغه اولین سوتی را داد؛ من به مادرم گفته بودم که چند سال است با پاشا رابطه دارم. لب گزیده و زیر چشمی به مامان رویا چشم دوختم. اما او داشت با لبخندی خونسرد به پاشا نگاه می‌کرد. فتاح هم که اصلاً مهم نبود. البته نه که اهمیتی نداشته باشد، اما برای من انگار وجود خارجی نداشت. پاشا پا روی پا انداخت و با لبخند مضحکش ادامه داد:
- این شد که ما به هم علاقه‌مند شدیم و تصمیم به ازدواج گرفتیم.