- مامان‌بزرگت واسه چی گفت من مثل جوونی‌های خودشم؟
راهنما زد و سرعتش را کم کرد. دوربرگردان را پیچید و پاسخ داد:
- مامانی یه دختر از یه خونواده‌ی متوسط بود که وقتی زن بابابزرگم شد، ثروتشو چندین برابر کرد. همیشه به اینکه آدم درستکاری بوده به خودش می‌باله و می‌گه با اینکه انگیزه‌ی لازم و قدرت کافیش رو داشته، اما هیچ وقت به خاطر رسیدن به پول دست از پا خطا نکرده.
نیم‌نگاهی به من انداخت و با پوزخندی بر لب ادامه داد:
- بیچاره خبر نداره تو داری به خاطر پول و ضدحال زدن به بابات باهام ازدواج می‌کنی؛ وگرنه اون حرفو نمی‌زد.
به صداوسیما که رسیدم، بدون حاشیه و معطلی سریع کارم را انجام دادم و با تاکسی راهی خانه شدم. تقریباً یک ساعت بعد داخل منزلمان بودم. فردوس حمام بود و مادرم داشت برای پردیس خانم دردانه، لقمه‌ی عصرانه می‌گرفت. مملکت خانم هم جلوی تلویزیون نشسته بود و می‌خواست همه‌ی سریال‌های ترکی و هندی و انگلیسی و کلمبیایی را با هم ببیند. از کاسه‌ی پیش‌‌رویم گوجه‌سبزی برداشته و داخل دهانم انداختم که مادرم معترض شد:
- حالا اینقدر از اون کوفتی بخور تا دندونات یکی یکی خالی شن!
شانه بالا انداخته و لب برچیده گفتم:
- چیکار کنم خب؟ تو فقط واسه تحفه‌ات لقمه گرفتی؛ من که آدم نیستم.
مادرم خندید و با کف دست به سینه‌اش زد:
- الهی فدات بشم. دلت خواست؟
چهره‌ام را مظلوم کرده و سر به بله تکان دادم. از جایش برخاست و سمت آشپزخانه رفت:
- خب زودتر می‌گفتی بهشت قشنگم.
مادرم مشغول شد و پردیس لقمه‌اش را جوید و متفکرانه در حالیکه خیره به تلویزیون بود، گفت:
- فکر کنم پوریا هم این چرت و پرتا رو دید که هوس کرد زن دوم بگیره. نه؟
چپ‌چپ نگاهش کردم و گفتم:
- اگر قرار باشه کسی با دیدن این چیزا افکار ممنوعه سراغش بیان، پس همون بهتر که ببینه. آخه مگه می‌شه آدم اینقدر خاک‌برسر و ضعیف باشه؟
شانه بالا انداخت و پرآه نفسش را به بیرون فوت کرد.
مادرم با یک لقمه‌ی بزرگ برگشت و آن را به دستم داد. با ذوق گرفتمش و از او تشکر کردم. گازی از آن زدم و مادرم روبه‌روی من و پردیس نشست و از خواهرم پرسید:
- کارهای طلاق چجوری پیش می‌ره؟
تلویزیون را خاموش و پرغصه زمزمه کرد:
- تا ماه دیگه همه چیز تموم می‌شه.
غمش دامن مرا هم گرفت. خواستم از آن حال و هوا بیرون بیاید؛ با شانه به شانه‌اش زدم و با لبخندی دندان‌نما پرسیدم:
- زبل خان می‌خوای با مهریه‌ات چیکار کنی؟
تبسمی تلخ روی لب‌هایش نقش بست و سینه‌اش پر شد از هوای اندوه: