- نمی‌دونم، ولی صددرصد یه کاری راه میندازم باهاش.
باز هم سر شوخی را باز کردم و گفتم:
- فکر کنم به محض اینکه طلاق بگیری، خواستگارا ردیف شن دم خونه.
لبخندی کج روی لبش نشست و به آرامی به شانه‌ام ضربه زد:
- من دیگه اون پردیس سابق نیستم بهشته؛ نمی‌بینی چقدر شکسته شدم؟! ده سال از سن واقعیم بزرگتر معلوم می‌شم. الان دیگه نوبت توئه قندک خانم.
لپم را کشید و من زمان را مناسب دیدم تا در مورد پاشا صحبت کنم. لقمه‌ام را کنار گذاشتم و گلویی صاف کردم. قلبم داشت تند می‌زد. نمی‌دانستم چه واکنشی نشان خواهند داد و هیچ پیش‌فرضی نداشتم. لب تر کرده و چشم به مادرم دوختم و منومن‌کنان گفتم:
- راستش... من... من یه خواستگار دارم. امشب قراره مادرش زنگ بزنه که باهات صحبت کنه مامان.
سکوت محض شد و تنها صدای آواز خواندن فردوس زیر دوش به گوش می‌رسید. مادرم و پردیس چنان با تعجب به من نگاه می‌کردند که انگار خواستگار پیدا شدن برای من مسئله‌ای عجیب بود!
پردیس صدایی از خودش درآورد و نگاهم را سمت خود کشاند.
- گفتی خواستگار داری؟
بروبر نگاهش کردم. کمی این‌پا و آن‌پا کرد و افزود:
- منظورم اینه که یعنی... با کسی رابطه داری که می‌خواد بیاد خواستگاریت؟ چون تو هیچ وقت در مورد پسرا باهام صحبت نمی‌کردی.
چندبار پیاپی پلک زدم و نگاه از او گرفتم. پس برای همین تعجب کرده بودند! چه باید می‌گفتم؟ اگر می‌گفتم که با پاشا رابطه ندارم، می‌خواستند تحقیق کنند و گند ماجرا را در بیاوردند و همین مسئله مدتی طول می‌کشید. اگر هم می‌گفتم رابطه دارم...!
نفسی عمیق کشیدم و نگاهم را بین هردویشان نوسان دادم و زمزمه کردم:
- یه مدتی هست که باهاش... باهاش... خب یه جورایی... یه جورایی دوستم.
آب دهانم را به سختی قورت دادم و سر به زیر انداختم:
- پاشا رو می‌شناسین. پسرعمه‌ی مسیحه.
صدا از کسی در نمی‌آمد. جرأت سر بلند کردن نداشتم. قلبم مثل یک گنجشک بی‌نوا که زیر باران سیل‌آسا گیر افتاده باشد، تند و سرسام‌آور می‌زد. هیچ‌وقت راجع به هیچ پسری به آنها نگفته بودم و حق داشتند که آنقدر شوکه شوند. پس از چندی، مادرم سرسنگین پرسید:
- چند وقته با همین؟
چشم بستم و نجوا کردم:
- خیلی وقته! چند سالی می‌شه.
حالم داشت از خودم و دروغ‌هایی که تحویل مادرم می‌دادم، به هم می‌خورد. اما چاره‌ای نبود، چرا که باید مقداری از حقیقت را به آنها می‌گفتم و این پیش‌زمینه‌ی دروغین، لازمه‌ی حقیقت بعدش بود. پردیس پرسید:
- پس چرا تا حالا چیزی نگفته بودی؟!
زیرچشمی نگاهش کرده و لب گزیدم:
- روم نمی‌شد!