- شما دوتا! همدیگرو دوست ندارین. اینا همه‌اش به خاطر پوله؛ آره؟
من و پاشا نیم‌نگاهی به یکدیگر انداختیم و دوباره سرمان را سمت مسیح چرخاندیم. پاشا روی میز خیمه زد و انگشتانش را در هم قلاب کرد. داشتم توی ذهنم کلمات را ردیف می‌کردم تا تحویل مسیح دهم که پاشا نگاهم کرد و پرسید:
- اجازه هست خودم جوابشو بدم؟
چه با ادب شده بود! خنده‌ام را خوردم و با چهره‌ای جدی سر به بله تکان دادم. پاشا لبخندی زد و رو به مسیح گفت:
- عرضم به حضورت که من شخصاً، قلباً، رسماً و شدیداً به این خانم‌خانما علاقه دارم، حالا اینکه تو چشم نداری همچین چیزی رو ببینی بماند. بعدشم...
مسیح چند بار با حالتی عصبی پلک زد و میان حرف پاشا آمد:
- کی گفته من چشم ندارم ببینم؟ من فقط نمی‌خوام بهشته اذیت بشه. نمی‌خوام اون... اون...
نفسی عمیق کشیدم و باز هم با زبان بی‌زبانی حرف دلم را زدم. امید داشتن مگر اتفاقی نحسی بود؟
- مسیح می‌شه دست از این حس‌های برادرانه‌ی حال به هم زدنت برداری؟ به خدا فردوس هم روی من اینجوری که تو غیرت داری، نداره!
کف دستش را روی میز کوبید و خودش را جلو کشید. پرغیظ گفت:
- داستان من با فردوس فرق داره.
پاشا چشم باریک کرد و زبان بر لب پایینش کشید:
- چه فرقی مثلاً؟
مسیح نگاهم کرد و سر به افسوس تکان داد:
- لازم بشه حتماً می‌گم.
پاشا طلبکارانه تشر زد:
- خب الان لازمه... بگو.
مسیح پوزخندی زد و به صندلی‌اش تکیه داد:
- این که لازم هست یا نه رو تو تعیین نمی‌کنی، بعدم این موضوع به تو هیچ ربطی نداره؛ بکش عقب!
اخم‌های پاشا در هم رفت و فکش منقبض شد. عقب آمد و دستانش روی سینه چلیپا شد.
- به من مربوطه چون داری یه جوری رفتار می‌کنی که انگار چشمات پی نامزد منه.
چشمان مسیح گرد شدند و با صدای بلند خندید و توجه همه را به خود جلب کرد. قلبم در سینه فرو ریخت و او خطاب به من گفت:
- می‌بینی چه چرندیاتی ردیف می‌کنه جناب نامزدت؟! می‌بینی؟
لب گزیدم و از جایم بلند شدم. نمی‌دانم چرا حس می‌کردم بین آن دو نفر مدام تحقیر می‌شوم و توهین می‌شنوم! این فرضیه که او چشمانش پی من باشد، از نظرش چرند است! چرند من هستم که عاشق بی‌حواسی مثل او شدم. سمت تخت رفتم و کوله‌ام را از روی آن برداشتم و نگاهی به صورت رنگ‌پریده‌ی گیسو انداختم و خطاب به آفرین خانم گفتم:
- با اجازه‌تون من باید برم سر کارم؛ دیرم شده.
سری تکان داد و گفت: