- یه چشمت کور شده اعتمادالدوله.
همانطور که داشت لقمهاش را میجوید سؤالی نگاهم کرد. حالا باید برای کور شدن چشمش دلیلی محکمهپسند میآوردم که خیال کند خبریست! شانه بالا انداخته و خودم را خونسرد نشان دادم. چنگال به دست، با غذایم بازی کردم و بدون اینکه نگاهش کنم، گفتم:
- خب... میدونی؟ تو دیگه خیلی نخنما شدی. یه پسری هست دور و برم، به چشم برادری خیلی خوب چیزیه. میدونی یه حالت خسته و داغونی داره که تو نگاه اول جذبم کرد.
وامدار بودم اگر راجع به یارا حرف میزدم، ولی اولین پسری که به ذهنم رسید او بود؛ تقصیر من چیست؟! سر بلند کردم و به چهرهی مسیح که انگار وسط تابهای پر از روغن داغ سرخ شده نگاه انداختم و لبخندی پهن زدم:
- مال بد که شما باشی، بیخ ریش صاحبت که گیسو باشه. اینقدر هم اعتمادالدوله نباش فکر نکن عاشق چشم ابروتم.
چینی به بینیام دادم و دروغگوترین آدم صد سال اخیر لقب گرفتم.
- ایش!
اخمی کرد و قاشقش را روی میز کوبید. تنها کار تابلویی که نکرد، این بود که آرام حرف زد:
- اون حرفها رو که مسلماً به شوخی گفتم. دیگه همه میدونن من و تو مثل خواهر برادریم... ولی این پسره کیه که داری راجع بهش حرف میزنی؟ همکلاسیته؟!
اگر با خودم و قلبم روراست باشم، باید بگویم که بیشتر حرصم گرفت. حتی بغض هم کردم. اما...! لبخندی تصنعی تحویلش دادم و لقمهای بزرگ داخل دهانم چپاندم تا بغضم را در نطفه خفه کند. همزمان سر به نفی تکان دادم و پشت بند لقمه، باقیماندهی نوشیدنیام را یک نفس بالا رفتم تا غذایم را راحتتر قورت دهم. مسیح عصبی شد و بشقاب غذایش را پس زد:
- چرا اینقدر دهنتو پر کردی؟! کیه پسره؟ از کجا پیداش شده؟
یعنی میخواست ته قضیه را دربیاورد؟! دستپاچه شدم و گونهام را خاراندم. بالاخره دهانم خالی شد و گفتم:
- حالا هنوز اتفاقی نیفتاده که بیام به تو بگم کیه! فعلاً در حد تیک و تاکیم.
لبخندی حرصی زد و بشقابش را جای قبلی برگرداند. با چنگال غذایش را زیرورو کرد و از میان دندانهایش با نفسی داغ گفت:
- البته اگر من بذارم!
آب دهانم را قورت دادم و تازه یادم افتاد که عجب غلطی کردم! اگر به فردوس یا آن فتاح میگفت چه؟ البته که به فتاح هیچ ربطی نداشت، اما فردوس...! ای خاک بر سرم که یکدفعه شور حسینی گرفتم و چرت و پرت ردیف کردم! البته هنوز از شور حسینیام کم نشده بود و کلاً رودارتر از این حرفها بودم!
- غصه نخور اعتماد. تو روی یه چشمم جا داری و اونم رو یه چشم دیگهام.