با چشمان گرد شده نگاهم کرد و من خندیدم و چشکمی حواله‌اش کردم.
چنگالش را بالا برد و تکه گوشتی داخل دهانش انداخت و حین اینکه آن را می‌جوید، چنگالش را جلوی چشمانم تکان داد و با لبخندی کج گفت:
- من که جام رو یه چشمت خوبه. ولی اون یکی چشمتو کور می‌کنم؛ بدجور هم کور می‌کنم.
زبانم را برایش درآوردم و بشقاب خالی‌ام را کنار گذاشتم و روی سالاد خیمه زدم. همیشه مرا به خاطر اینکه سالاد را بعد از غذا می‌خوردم، مسخره می‌کرد. چه می‌دانست سالاد بعد از غذا بیشتر به جان آدم می‌چسبد؟! او هم غذایش را خورده بود و هم سالادش را. چای و قلیان را آوردند و او مشغول کشیدن شد. من همچنان داشتم سالادم را تا آخر می‌خوردم و از طعمش لذت می‌بردم. بعد از اینکه حسابی سیر شدم، زبان دور لبم و دستی به دلم کشیدم. سری مخصوص خودم را برداشتم و دستم را سمت قلیانم دراز کردم که مسیح برپا زد و با خباثت تمام گفت:
- بریم دیگه... دیر شد!
دهانم از فرط تعجب باز و دستم در هوا معلق ماند. لب روی هم فشردم و میرغضب زل چشمان پررویش شدم:
- من که هنوز قلیون نکشیدم.
شانه بالا انداخت و نیشخند زد:
- مشکلی نیست، بمون قلیونتو بکش... ولی پولشم خودت بده. چون من الان باید برم و اگر تو با من نیای، این یه قلمو حساب نمی‌کنم.
دودی که از کله‌ام بلند می‌شد، صددرصد قابل رؤیت بود.
نمی‌دانستم چقدر پول در کارتم دارم ولی بی‌شک آدم کم‌آوردن نبودم. سر تکان دادم و لبخندی حرصی زدم:
- معلومه که می‌مونم. پس چی فکر کردی؟! برو... برو از جلوی چشمام محو شو.
گردن کج کرد و لبخند زد:
- باشه... خداحافظ.
دندان روی هم ساییدم و به رفتنش خیره شدم. به قول مادرم «عجب آدم خری بود»! مسیح و خانواده‌ی مادری و پدری‌اش از زمان‌های قدیم ثروتمند بودند و این پولها برایشان پولی نبود. اما من هیچ وقت مثل او زندگی نکردم. این پولها برایم عجیب پول بود؛ مخصوصاً اینکه داشتم جهزیه‌ام را هم تهیه می‌کردم. کیف پولم را نگاه کردم و دیدم که پنج هزار تومان بیشتر نقد پیشم ندارم و آن را هم باید خرج مترو و تاکسی می‌کردم. اما خب... قلیان داشت از دهن می‌افتاد! مشغول کشیدن شدم و همان حین با تلفن‌بانک تماس گرفتم تا موجودی کارتم را چک کنم. بیست هزار تومان کم داشتم و دیگر مسیح رفته و کار از کار گذشته بود. این بار با پردیس تماس گرفتم. گوشی‌اش خاموش بود و من به شانسم لعنت فرستادم. چهل دقیقه‌ای منتظر شدم تا شاید گوشی‌اش را روشن کند، اما قلیانم تمام شد و او همچنان گوشی‌‌خاموش طی می‌کرد. دیگر داشتم در رستوران تابلو می‌شدم که تصمیم گرفتم دل به دریا بزنم و شماره‌ی فردوس را بگیرم. یک ساعت بیخود و بی‌جهت در رستوران مانده بودم و گارسون‌ها چپ‌چپ نگاهم می‌کردند. زنگ زدم و خودم را برای یک مشت چاخان آماده کرده بودم که تماس وصل شد. بعد از سلام و احوال‌پرسی گفتم: