- عین خودم خوب پاچه می‌گیری. زوج لامذهبی می‌شیم.
نفسی عمیق کشیدم و غم عالم روی دلم نشست و ویرانش کرد. در آسانسور باز شد و خودم را داخل کابین انداختم. او هم به دنبالم آمد و مثل قبل در آینه خودش را برانداز کرد. داشت با موهایش ور می‌رفت که حرصی گفتم:
- تو دیگه کجا میای؟ خودم راه خروجو بلدم.
بدون اینکه نگاهم کند، پاسخ داد:
- می‌رسونمت. زن پاشا نباید با مترو و اتوبوس و ماشین‌های کرایه‌ای اینور اونور بره.
سرم داشت از چرندیاتش گیج می‌رفت. پلک‌هایم را مالیدم و گفتم:
- هنوز که زنت نشدم پرنس پاشا. اینقدر هم تند نرو... پیاده شو با هم بریم. بعدشم تو مگه مهمون نداری؟
چرخید و نگاهم کرد. لبخندی کنج لبش انحنا گرفت و درِ آسانسوری که متوقف شده بود را به رویم باز کرد و نگه داشت.
- فکر نکنم به حضور من اینجا احتیاجی داشته باشن.
بروبر نگاهش کردم که لبخندش واقعی و شفاف شد:
- خوشگل خانم ما قصد بیرون رفتن ندارن؟
پلک زدم و نگاه از او گرفتم و از کابین خارج شدم. از کنار نگهبانی رد شدیم و جلوی در ورودی بودیم که اتفاقی که نباید به این زودی‌ها می‌افتاد، افتاد! چشمان مسیح را پیش رویم دیدم که چهارتا شده بود و من خجالت‌زده، لب گزیدم و سر به زیر انداختم. داشتم سلام و احوال‌پرسی‌هایشان را می‌شنیدم و به اجبار سر بلند کرده و پاسخشان را دادم. مسیح اما هیچ نمی‌گفت و چشمانش دو کاسه خون شده بود. گیسو درحالیکه لبخندی دندان‌نما روی لبش بود، پرسید:
- تو اینجا چیکار می‌کنی بهشته؟!
مادربزرگ با چشمانی ریز شده نگاهی به من انداخت و پرسید:
- چهره‌ات خیلی آشناست دخترجون!
انگار روی دهانم موم ریخته و مهرش کرده بودند که نمی‌توانستم لام تا کام حرف بزنم. جرأت نگاه کردن دوباره به مسیح را نداشتم. شاید چون خیال می‌کرد برادرم است و حین ارتکاب جرم دستگیرم کرده! پاشا به حرف آمد و گفت:
- مامانی، بهشته است دیگه؛ دختر آقا فتاح.
با سر به مسیح اشاره کرد و با لبخندی مسخره افزود:
- آباجی مسیح خان.
مسیح را دیدم که چشم در کاسه چرخاند و دهان باز کرد تا حرفی بزند. اما پاشا پیش‌دستی کرد و رو به مادربزرگش گفت:
- مامانی من و بهشته قراره با هم ازدواج کنیم. دیگه شما ما رو انداختین تو هول و ولا. وگرنه حالاحالاها قصد نداشتیم رو کنیم با همیم.
خندید و من هم به لبخندی تصنعی اکتفا کرده و سر به زیر انداختم.
مسیح با صدایی بلند و متعجب پرسید:
- چی گفتی؟
قلبم در سینه فرو ریخت. نفسم به تنگ آمد و دستانم قندیل بست. مسیح رو به من کرد و با اخم غلیظ و پرابهت پرسید: