لبخندی دنداننما زد و چشمکی حوالهام کرد. جان به جانش هم میکردند، بیادب و گستاخ بود.
سری به تأسف تکان دادم و عاقبت قاشقی از آن سوپ خوش آب و رنگ را داخل دهانم بردم؛ مزهاش حیرتانگیز بود. شنیده بودم رستورانش، گرانترین و بهترین غذاها را دارد، اما باورم نمیشد. حالا از مزهی سوپش فهمیدم که راست میگفتند. بعد از صرف پیشغذا، غذای اصلی را آوردند و من و پاشا مشغول شدیم. همان حین که تکهای از ماهیچه را داخل قاشق پر از باقالیپلوی خود گذاشت، گفت:
- عقد و عروسی رو با هم میگیریم. بعد هم ماهعسل میریم ایتالیا... ونیز. مدارکت آماده است؟
برای خودش میبرید و میدوخت. البته مهم هم نبود؛ در هر صورت مخالفتی نداشتم و خنثی بودم.
- نه که هر دو هفته یه بار میرم سفر خارجی، واسه همین همهی مدارکم حاضره.
خندید و گفت:
- مشکلی نیست، خودم همه رو واسهات ردیف میکنم. لازم نیست تو کاری بکنی.
- بالاخره به قول معروف آقازادهای دیگه. بابات باید به یه دردی بخوره یا نه؟
خیره نگاهم کرد و باغیظ چشم از من گرفت. از نو قاشقش را پر کرد و گفت:
- الاناست که دیگه مسیح و گیسو و مامانبزرگم بیان اینجا تا مامانی گیسو رو ببینه و نظرشو بگه و صحبت کنن. منم تو رو نشونش میدم.
تکخندهای کرد و قاشق را نزدیک دهانش برد:
- قیافهی مسیح وقتی تو رو با من ببینه دیدنیه.
دهانش را از غذا پر کرد و رو به من لبخند زد. آب دهانم را بلعیدم و با چشمان گرد شده نگاهش کرد. قلبم داشت در دهانم میزد:
- چی میگی واسه خودت؟ من هنوز راجع به تو به خانوادهام نگفتم.
چشمغرهای رفتم و برپا زدم و مقنعهام را که دور گردنم انداخته بودم، بالا کشیدم. یک بند کولهام را روی دوشم انداختم و سمت در خروجی راه افتادم. صدای قدمهای تند و سریعش را شنیدم و بعد خودش را دیدم که سد راهم شده بود.
- جایی نمیری. میمونی اینجا بعد خودم میرسونمت.
از وقتی به او گرفته بودم که پاسخم مثبت است، دیگر سؤال نمیپرسید و نظرم را نمیخواست؛ همه جملاتش خبری محض بود!
توی صورتش نگاه کردم و از میان دندانهای قفل یکدیگرم پرغیظ پچ زدم:
- گفتم هنوز به خونوادهام چیزی نگفتم و اینجا هم نمیمونم. اون روی سگ منو بالا نیار لطفاً.
یک لنگهی ابرویش بالا پرید و فکش منقبض شد. پشتچشمی نازک کرده و او را دور زدم و از در ورودی تالار پذیرایی طبقهی دوم خارج شدم. راهم را سمت آسانسور کج کردم و دکمه را زدم. پاشا کنارم آمد و دستانش را داخل جیبهای شلوارش فرو برد.