← حبس بهشت

قسمت 84

رایگانبهاره غفرانی

- چی داشتی می‌گفتی یارا؟ داشتی بندو آب می‌دادیا.

با اخم نگاه از من گرفت و استارت زد. زیر لب غرولند کرد:

- بچه پررو!

نیم‌نگاهی تیز به من انداخت به لندلندش ادامه داد:

- تو چجوری از این مردتیکه خوشت اومده؟ قحطی آدم بود مگه؟

به روبرویم چشم دوختم و نفسی عمیق کشیدم. حتی گفتنش هم سخت بود و جان‌فرسا:

- آخر هفته نامزدیشونه، هفته‌ی بعد هم عقد و ماه عسل... وقتی گفتش، ولو شدم روی زمین. سرم گیج رفت... صندلی افتاد روم. اصلاً یه آبروریزی‌ای راه انداختم که نگو. فقط خدا رو شکر می‌کنم آی‌کیوش پایینه و چیزی نفهمیده.

صدا و لحن نگرانش، خورشید وسط مرداد بود در زمهریر روزگارم.

- خوبی الان؟ جاییت که آسیب ندیده؟

لبخند زدم و سر به نه تکان دادم.

- نه خوبم. زنگ زدم بیای دوباره بریم بام جیغ و داد کنیم.

اخمی کرد و با جدیت گفت:

- فعلاً می‌ریم کلینیک.

نچی کردم و با کلافگی گفتم:

- نه من پیش دکتر نمی‌رم. بریم بام.

حرفی نزد، اما ده دقیقه بعد، حوالی یک کلینیک پارک کرد. بازویم را گرفت و علی‌رغم مقاومتم، مرا پیاده کرد و داخل درمانگاه برد.

غرولندکنان همراهش گام برداشتم.

- مگه نمی‌بینی حالم خوبه؟ فقط اون لحظه که خبر مرگش بهم گفت قراره ازدواج کنه حالم بد شد بابا. بی‌خیال یارا من از بوی درمانگاه و بیمارستان حالت تهوع می‌گیرم.

نگاه چپی انداخت و پچ زد:

- خوبه شکست عشقی خوردی و اینقدر حرف می‌زنی! دو دقیقه دندون رو جیگر بذار دختر.

از لحنش خنده‌ام گرفت. او چه درکی داشت از دختری که سالهای سال عاشق بود و تظاهر به بی‌تفاوتی می‌کرد؟ او چه می‌دانست من به نقش بازی کردن عادت کرده‌ام؟ چه می‌دانست بهشته فرو نمی‌ریزد؟ از کجا فکرش را می‌کرد که بهشته‌ خود جهنم است و با این شعله‌های کوچک غم آتش نمی‌گیرد؟

به خواست و اصرار یارا معاینه‌ام کردند و وقتی که دکتر گفت سالم و سلامت هستم، یارا رضایت داد و به ماشینش برگشتیم. دست‌به‌سینه و طلبکار چشمانم را به صورتش پینه زدم و یک لنگه‌ی ابرویم را بالا انداختم. راه افتاد و بدون اینکه نگاهم کند، گفت:

- بیخودی واسه‌ام قیافه نگیر. باید می‌رفتی دکتر تا مطمئن بشیم خدایی نکرده اتفاقی نیفتاده.

چشم از او گرفتم و دستی به صورتم کشیدم:

- دکترا مگه قلب شکسته رو هم می‌بینن تا تشخیص بدن حال آدم خوبه؟

- شعر نگو بهشته؛ این کار منه، نه تو!

خندیدم و او را هم به خنده وا داشتم. خجالتزده رو از او گرفته و زیرلب گفتم:

- شرمنده به خدا. این چند وقته که با هم همسایه شدیم، خیلی از دستم اذیت شدی.