- چرا غیرتی می‌شی واسه من مسیح؟ چرا اینجوری می‌کنی؟ ولم کن بذار به درد خودم بمیرم.
بازدمش را پرحرارت از بینی بیرون داد و ظرف معجون مرا را از داشبورد برداشت. در سمت خودش را باز کرد و زیرلب پرغیظ گفت:
- می‌رم آشغالا رو بندازم دور.
سر تکان دادم و او اما طاقت نیاورد و به یکباره غرید:
- تو باید درد لامذهبتو به من بگی؛ نه به اون پسره‌‌ی...
- سلام.
صحبت مسیح با سلام یارا قطع شد. سر چرخاند و او را دید که خم شده و نگاهش می‌کند. یارا با اکراه نگاه خیره‌اش را از مسیح گرفت و چشم به من دوخت. لبخند به روی لب نشاند و گفت:
- من اومدم رییس. چی شدی؟
تبسمی بر لب نشاندم و سلام دادم. یارا جوابم را داد و مسیح لام تا کام حرف نمی‌زد و توی صورت یارا نگاه نمی‌کرد. زیر لب خداحافظی به مسیح گفتم و از ماشینش پیاده شدم؛ حتی منتظر پاسخش هم نماندم! از دستش کلافه شده بودم و از طرفی دلم شکسته بود. نزد یارا که جلوی ماشین مسیح بود، رفتم و او با مهربانی زل من شد:
- چی به سر خودت آوردی دختر؟
نیم‌نگاهی به مسیح که پشت فرمان میرغضب چشمانش را وصل ما کرده بود، انداخته و با سنگ زیرپایم بازی کردم:
- می‌گم بهت.
یارا کمی این پا و آن پا کرد و گفت:
- صبر کن الان میام.
سمت مسیح رفت و از او خواست که از ماشین پیاده شود. لب‌هایم را داخل دهانم جمع کردم و با ترس و دلهره به یارا خیره شدم. مسیح روبروی یارا ایستاد و دستانش را داخل جیب‌های شلوارش فرو برد. یارا اخمی تحویلش داد و بعد، دستانش را روی سینه چلیپا کرد.
- چرا بهشته نباید دردشو به من نگه و به شما بگه؟!
فک مسیح منقبض شد و سیبک گلویش را دیدم که تکان خورد. نگاهش را بین من و یارا نوسان داد و رو به او گفت:
- خودش قبول نداره که من داداششم. ولی اون واقعاً مثل خواهرم می‌مونه. آدم آشنا رو ول نمی‌کنه بره با غریبه درددل کنه.
یارا لبخندی زد و سر کج کرد:
- باشه من غریبه. ولی واقعاً بهشته مثل خواهرته؟
ابروهای مسیح بالا پریدند و دست و پای من شروع به لرزیدن کردند. صدایم را از قعر چاه دلم به گوش یارا رساندم:
- حالم خوب نیست یارا... بیا بریم.
دهانش باز شده بود که حرفی دیگر بزند و خانه‌خرابم کند که با دیدن رنگ روی پریده‌ام بی‌خیال شد. سر تکان داد و نزدم برگشت. خداحافظی‌ای سرسری گفتیم و رفتیم. سوار ماشین یارا شدم و لب‌های داغمه‌بسته‌ام را تکان دادم: