- بخور جون بگیری دیگه وا نری واسه من.
خودش مشغول شد و من هم با اینکه میل نداشتم، برای بهتر شدن حالم، قاشقم را پر کردم و داخل دهانم بردم. باید می‌فهمیدم که پاشا دروغ تحویلم داده یا نه. محتویات داخل دهانم را بلعیده و بدون اینکه نگاهش کنم، گفتم:
- راستی تبریک می‌گم بابت خواستگاری و بله گرفتنت و این داستانا.
از گوشه‌ی چشم دیدم که سر تکان داد:
- مرسی. ولی می‌دونی بهشت... از خانواده‌اش اصلاً خوشم نیومد، باباش با اینکه روی خوش نشون می‌داد و هی الکی می‌خندید ولی پالس منفی می‌فرستاد. یه جوری بودن... خوب بودنا خداییش ولی به دلم نَشِستن. متوجه منظورم می‌شی؟
حالا وقتش بود که سؤال اصلی را بپرسم:
- اوهوم، خب پس چطور شد اینقدر زود قرار عقد و ماه عسلو گذاشتین؟ عروسی نمی‌گیرین؟
- نه دیگه همون ماه عسل می‌ریم. راستش باید عجله می‌کردیم یه کم.
قاشقش را توی ظرف گذاشت و با هیجان نگاهم کرد:
- بهت نگفته بودم چی شده؟
پلک زدم و سر به نه تکان دادم.
- آهان آره. دو دقیقه بیشتر تو تولدم می‌موندی می‌فهمیدی... به پردیس و فردوس گفتم. مامان‌بزرگم گفته...
همان حرف‌های پاشا را تکرار کرد. لبخندی مضحک به روی لب نشاندم و او در آخر، قاشقش را پر کرد و نزدیک دهانش برد:
- دیگه من و گیسو هم تصمیم گرفتیم هرچی زودتر ازدواج کنیم بزنیم تو گوش هرچی پوله.
لبخندی کج زدم و او قاشقش را به دهان برد. همانطور که داشت معجونش را مزه مزه می‌کرد به نقطه‌ای نامعلوم خیره شد و پرسید:
- به نظرت بچه‌ی من و گیسو چه شکلی می‌شه؟ من فقط دعا می‌کنم به من نره.
چشم‌غره‌ای رفتم و ظرف را روی داشبورد رها کردم؛ کوفتم شد!
- ایشاا... که کپی خودت بشه یه کم بخندیم.
نگاهی سمتم انداخت و گفت:
- بخور چرا گذاشتیش کنار؟
سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و پلک‌های پف کرده و سوزناکم را روی هم انداختم:
- دیگه میل ندارم... پس این یارا کجا موند؟
قاشقش را توی ظرف خالی معجونش انداخت و رو به من با توپ پر تشر زد:
- واسه چی سوزنت روی یارا گیر کرده تو؟ برای چی گفتی اون بیاد؟
پشت‌چشمی نازک کردم و صورتم را سمت شیشه کنارم چرخاندم:
- دوستیم با هم.
صدایش بالاتر رفت:
- یعنی چی دوستین باهم؟ منو نگاه کن ببینم.
چانه‌ام را گرفت و صورتم را محکم سمت خودش برگرداند. اخم‌هایش در هم تنیده شد و رگ‌های صورتش نمایان!
- یعنی چی دوستین با هم؟
دستش را با ضرب پس زدم و بغض کهنه چسبید بیخ گلویم. صدایم می‌لرزید وقتی که گفتم: