چشمانم را دوباره بستم و خودم را به دست آنها سپردم. تلخندی روی لبم نشست و اشک از گوشه‌ی چشمم روی گونه‌ام غلتید:
- زیبای خفته نیستم مسیح. فقط سرم گیج می‌ره و نمی‌تونم چشمامو باز کنم.
- الان می‌ریم دکتر ببینم چه مرگته که نصفه جونم کردی. گریه هم نکن بیخودی. ترس نداره که یه سرگیجه‌ی معمولیه.
خوب بود که حال خرابم را به ترسم از سرگیجه ربط می‌داد. مرا که داخل ماشین گذاشتند، از همکارمان تشکر کردم و او رفت. مسیح پشت فرمان نشست و راه افتاد. صندلی را خواباندم و از نو چشم بستم.
- نمی‌خوام منو ببری بیمارستان.
پرغیظ گفت:
- یعنی چی؟ تو این حالت هم داری لجبازی می‌کنی تو؟
- بیمارستان نمی‌رم.
پوفی کشید و حرصی شد:
- پس حال خرابتو چیکار کنم من؟ اینجوری ببرمت خونه‌تون، می‌ترسن. بریم که معاینه بشی بعد...
چشم باز کردم و بین حرفش رفتم و جیغ کشیدم:
- من هیچ‌جا نمی‌رم. زنگ بزن یارا بیاد، خودتم برگرد رادیو سرکارت.
به یکباره فرمان را چرخاند و ماشین را گوشه‌ی خیابان برد. صدای بوق ممتد ماشین‌ها و فحش‌های رانندگانشان را می‌شنیدم. بی‌توجه به همه‌ی آنها پارک کرد و از ته دل نعره زد:
- یارا چرا؟ تو این حالِت هم می‌خوای آویزوون اون بشی؟ اینقدر خراب و داغون یه پسر نباش بدبخت. نکنه اون حرفی زده یا کاری کرده به این روز بیفتی؟ ها؟ جواب بده بهشت.
مات و مبهوت نگاهش کردم. چه داشت برای خودش می‌گفت؟ سکوتم را که دید، افزود:
- به ولای علی اگر بفهمم اون باعث ناراحتیت شده، زمین و زمانو به هم می‌ریزم. کاری می‌کنم که از زندگی کردنش استعفا بده و...
بین حرفش رفتم و با صدایی رسا گفتم:
- اون باعثش نیست. تمومش کن.
سرم از صدای خودم درد گرفت و به گزگز افتاد. خبر نداشت خودش باعث حال‌خرابی من شده است. دو دستی سرم را چسبیدم و بعد از چند ثانیه، گوشی موبایلم را درآوردم و سمتش گرفتم:
- بیا زنگ بزن بهش. اسمشو ساقه‌طلایی سیو کردم.
پوزخندی صدادار زد و گوشی را گرفت و پچ زد:
- ساقه‌طلایی... چه خودمونی!
چشم در کاسه چرخاندم و چیزی نگفتم. تماس گرفت و بعد از چند لحظه که یارا جواب داد، مسیح نگاهی غضبناک به من انداخت و از میان دندان‌هایش گفت:
- من بهشته جان نیستم... مسیحم. سلام.
«جان» را آنقدر غلیظ و پر تشدید گفت که بی‌اختیار چهارستون بدنم لرزید.
- خودش یه کم ناخوش احواله گفت زنگ بزنم بهت بگم بیای... نمی‌دونم خودش حال نداره حرف بزنه.
آدرس را گفت و گوشی را روی پایم انداخت. از ماشین پیاده شد و من که حالم بهتر شده بود، صندلی را به حالت اولش برگرداندم. نفهمیدم مسیح کجا رفت. دستمالی از جادستمالی داخل ماشینش برداشتم و به بینی‌ام کشیدم. قلبم هنوز درد داشت؛ دردی مزمن و سمج که هی می‌گرفت و ول می‌کرد. پس از چند دقیقه مسیح با دو ظرف معجون بزرگ و پر برگشت. یکی را روی داشبورد سمت گذاشت و گفت: