← حبس بهشت

قسمت 80

رایگانبهاره غفرانی

وقتی بیدار شدم کوفتگی توی تنم مانده بود. با چهار پنج ساعت خوابیدن، خستگی‌ام رفع نمی‌شد. بی‌حال حاضر شدم و خواستم گوشواره‌ی کلیپسی‌ام را بندازم که یاد یارا افتادم و پشیمان شدم. آن دختر هرکه هست دل یارا را بدجور سوزانده بود که با دیدن گوشواره‌ای شبیه گوشواره‌ی او، حالش خراب می‌شد. به صداوسیما رفتم و با تیم برنامه‌ریزی دیدار کردم. دلم نمی‌خواست مسیح را ببینم اما آن روز را باید با هم سپری می‌کردیم. وارد استودیو شدم و او مثل همیشه زودتر از من آماده شده بود. سرجایم نشستم و زیرلب سلام گفتم. همانطور که به نوشته‌های پیش رویش نگاه می‌کرد، سر تکان داد و گفت:

- های آدری. چطوری؟

گلویم را صاف کردم و سعی کردم نگاه از او بگیرم. با برگه‌های روی میز بازی کردم و خودم را سرگرم آنها نشان دادم و با خونسردی پرسیدم:

- سلام. رفتی خواستگاری؟

سر تکان داد:

- آره...

باز هم زیرچشمی نگاهش کردم:

- خب؟ چی شد؟

شانه بالا انداخت و اخم کرد:

- هیچی آخر هفته جشن نامزدیه. هفته‌ی بعدش هم عقد می‌کنیم و می‌ریم ماه عسل.

شکستم! اگر ننشسته بودم زانوهایم خم می‌شد و ویرانگی را به جان می‌خریدم. نمی‌دانم چه شد که سرم گیج رفت و دستانم شروع به لرزیدن کردند. به یکباره از بغل نقش زمین شدم. صندلی‌ رویم افتاد و من اشک می‌ریختم و نمی‌توانستم چشم باز کنم و بدبختی‌ام را ببینم. تمام شد... همه چیز تمام شد. دعا دعا می‌کردم که مسیح حال بدم را به خبرش ربط ندهد. صدای او و همکارانمان را می‌شنیدم که بالای سرم چیزهایی بلغور می‌کردند. اما من جرأت نداشتم چشم باز کنم و با مسیح نگاه در نگاه شوم.

یکی محکم تکانم داد و بعد صدای فریاد مسیح را شنیدم:

- بهشته چشماتو باز کن ببینم چه خاکی به سرمون شده!

کاش داد نمی‌زد؛ صدایش خش‌دار می‌شد. او سالها برای بودن در رادیو با عشق و علاقه تلاش کرده بود و نباید زحماتش را به باد فنا می‌داد. چشم باز کردم که فریاد نکشد، که صدایش آسیب نبیند. مسیح بالای سرم با چشمانی خیس نشسته و یک دستش را زیر سرم گذاشته بود. نای بلند شدن اگر داشتم خیلی خوب می‌شد، اما تمام توانم تقلیل رفته بود و بدنم به میتی بی روح و جان می‌ماند. با گشودن چشمانم، نفسی راحت کشید و با پشت آستینش، صورت نمناکش را پاک کرد. نگاهی به همکاران دیگرم انداختم و نجوا کردم:

- می‌شه امروز نباشم؟ حالم خوب نیست.

رییس اجازه داد که بروم. مسیح و یکی از همکاران خانم کمکم کردند که بلند شوم. مسیح زیر لب غر می‌زد:

- چی شد آخه؟ چه بلایی سرت اومد؟ حرفم که نمی‌زنی. نکنه فکر می‌کنی زیبای خفته‌ای چشماتو باز نمی‌کنی؟ این سوسول‌بازیا چیه؟