بین حرفم آمد و با صدایی رسا و جدی گفت:
- مجبور نیستی. بذار همه بفهمن چه حسی به مسیح داری. مگه گناه کردی؟ تازه ازش پنهون کردی و بروز ندادی. اما اگر می‌خوای از سر لج و لجبازی با بابات این کارو بکنی، باید بگم برات متأسفم که زندگی تو نگاهت یه بازی بچگانه است.
دندان‌قروچه‌ای کردم و چشم‌غره‌ای به او رفتم و رویم را سمت شیشه‌ی کنارم چرخاندم. ماشین را روشن کرد و راه افتاد. آنقدر هم تند می‌رفت که انگار داشت سر می‌برد. چشمانم را بستم و سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم تا چیزی نبینم.
این بار درست داخل پارکینگ پارک کرد! یادش رفته بود که خودش عنوان کرد همسایه‌ها حرف درمی‌آوردند. زیرلب تشکری کردم و پیاده شدم. نگاهش کردم اما او انگار قصد بیرون آمدن از ماشینش را نداشت. جوابم را هم نداد و من عصبی از پله‌ها بالا رفتم؛ لعنت به آسانسور همیشه خرابمان!
کل شب از این پهلو به آن پهلو می‌شدم و به همه چیز فکر می‌کردم. اینکه پاشا را نمی‌خواستم، مسجل بود، اما زندگی با آن همه ثروت که چشم فتاح را در بیاورد، مرا تحریک می‌کرد. دلم می‌خواست آنقدر مادرم را غرق طلا و جواهر و اسکناس بکنم که فتاح هاج و واج بماند و از کرده‌ی خود پشیمان شود. بچگانه بود یا هرچه، من این را می‌خواستم. از یک طرف هم دلم نمی‌خواست گیسو و مسیح بویی از عشق و علاقه‌ی من ببرند. دوست نداشتم در نظرشان نامادری سفیدبرفی جلوه کنم. داشتند اذان صبح را می‌گفتند که در تراس را باز کردم و داخل شدم. روی زمین سرد آنجا نشستم و خیره به خیابان شدم. اشک‌هایم آرام آرام روی گونه‌هایم چکیدند و وزنه‌‌ی ثقیل غم قلبم را تکه‌تکه و ویران کرد. مسیح، مسیح، مسیح! عزاداری کنم برای نداشتنت؟ تلافی کنم؟ شکست بخورم؟ تو را شکست بدم؟ به من بگو چه کار کنم با تو و قلبم؟
چه کنم که زندگی‌ام آرام بگیرد و این تندباد سهمگین دست از سر سرنوشتم بردارد؟
با پشت دست، صورتم را پاک کردم و هق‌هقم در گلو خفه شد. قلبم شکسته بود و زندگی دیگر چه ارزشی داشت جز دیدن مادرم در ثروت و مکنت؟ من که در اوج جوانی پیر و فرتوت شدم، این زندگی بی‌مسیح به چه دردم می‌خورد؟ اگر با پاشا ازدواج نکنم، با هیچ مرد دیگری هم با عشق ازدواج نخواهم کرد. دست کم پاشا ثروت دارد و روی گنج خوابیده است، دست کم دوستم دارد، دست کم به من خواهر نمی‌گوید!
در آن گرمای نزدیک تابستان، زمین سرد تراس کمی از التهابم کم کرد. سر چرخاندم سمت تراس اتاق یارا. دستم را از لای نرده‌ها رد کردم و چند ضربه به در زدم. امیدوارم بودم بیاید و با او درددل کنم. پیدایش نشد؛ سرم را نزدیک تراسش بردم و صدایش زدم: