جدی گفت:
- پاشا! پاشا تو و یاد اون میندازه. اون از مسیح وضعش بهتره.
سرم را سمت شیشه چرخاندم و خیابان را وجب کردم. پورخند زدم و گفتم:
- پاشا تو آینده‌ی من جایی نداره.
پوزخند او اما صدادار بود:
- ساده‌ای بهشت. پاشا مثل باباش سیاستمداره... اصلاً این جماعت همه‌شون مثل همن. جایی نمی‌خوابن که آب زیرش بره. اگر امروز بری دیدنش، پس یعنی تو آینده‌ات جا داره. جا داره و خودت خبر نداری.
چرا داشت مرا می‌ترساند؟! مگر پیشگو بود که آنقدر بااطمینان حرف می‌زد؟
کلافه نگاهش کرد و نالیدم:
- منظورت چیه یارا؟ یعنی چی این حرف‌ها؟ بابای پاشا کله‌گنده‌است... آره؟ اما خودش هیچی بارش نیست. لازم نیست منو بترسونی.
تک‌خنده‌ای تمسخرآمیز کرد و تکه‌نگاه تیزش صاعقه زد به چشمانم:
- هیچی بارش نیست و تو الان داری می‌ری که بهش باج بدی؟!
خفه شدم و تا خود استودیو دیگر چیزی نگفتم. پر استرس کارم را شروع کردم و اما صدایم به قدری راضی‌کننده بود که بهداد رادمان قول دکلمه در چند ترک دیگر را هم گرفت. تیم خوبی بودند و زود صمیمی شدیم. خدا را شکر یارا همراهم بود و زیاد غریبی نمی‌کردم. بعد از اتمام کارم، سوار ماشین یارا شدیم و از او به خاطر آمدنش تشکر کردم. اخم‌هایش در هم بود و می‌دانستم که نگران من است. حوالی رستوران پاشا بودیم که خودش تماس گرفت. چشم در کاسه چرخاندم و پاسخ دادم:
- چی می‌گی؟
آرام و مرموز خندید:
- آخ که وقتی عصبانی می‌شی، دوست دارم دو لپی بخورمت.
چینی به بینی دادم و او افزود:
- کجایی خانمی؟
تند و تیز گفتم:
- تو راهم، کار داشتم الان می‌رسم.
- بیا که منم حسابی باهات کار دارم.
سکوت کردم و لب گزیدم و نگاهم ناخودآگاه سمت یارا چرخید. خدا را شاکر بودم که نمی‌توانست صدای پاشا را بشنود. کنجکاوانه خیره‌ام شد و من گلویی صاف کردم و نگاه از یارا گرفتم.
- چیکار؟
خندید و با حالت چندشی پاسخ داد:
- از اون کارای خوب خوب.
می‌دانستم که حسابی سرخ و سفید شده‌ام. صورتم را سمت شیشه کنارم چرخاندم و توی گوشی با دندان‌هایی قفل یکدیگر آرام گفتم:
- بخوای چرند بگی نمیاما.
با همان لحن همیشگی و پررویش پاسخ داد:
- میای خوب هم میای. ولی جداً حرفهای مهمی دارم. زود باش برس.
تماس را قطع کردم و گوشی را داخل کیفم انداختم. بی‌اختیار نیشخندی روی لبم نقش بست؛ حرفهای مهم... آن هم پاشا! جز مشتی خزعبل چه می‌توانست در چنته داشته باشد؟ سرانجام رسیدیم و یارا کمی دورتر از دوربین‌های رستوران چندطبقه‌ی پاشا توقف کرد تا من پیاده شوم. خودش هم قرار شد همان اطراف پارک کند و چند دقیقه بعد از من وارد رستوران شود. کیفم را با دو دستم گرفتم و پراسترس وارد رستوران شدم. نمی‌دانستم کجا بروم و چه کار کنم. گوشی‌ام را درآوردم و با پاشا تماس گرفتم. بلافاصله جواب داد و من گفتم: