- رسیدم. کجا بیام؟
با ذوق و شوق پرسید:
- اِ رسیدی؟ الان کجایی؟
نگاهی به اطراف و نگهبان انداختم:
- جلوی نگهبانی.
- اومدم اومدم.
همان لحظه که تماس را قطع کردم، به یارا پیام دادم: «اینجا خیلی بزرگه منو پیدا نمی‌کنی همینجوری. پشت میز نشستیم بهت پیام می‌دم کجا هستم، فعلاً نیا.»
منتظر پاسخش نشدم و گوشی را روی سایلنت گذاشتم و در دستم نگهش داشتم. پاشا از آسانسور با کت و شلوار رسمی بیرون آمد و با دیدنم لبخند روی لب نشاند:
- به‌به بهشته خانم! خوش اومدی عزیزم.
چه با تربیت شده بود! چیزی نگفتم و او دستش را روی کتفم گذاشت و مرا سمت آسانسور هدایت کرد. دکمه‌ی طبقه‌ی سوم را زد و من گوشی‌ام را بالا آوردم تا برای یارا شماره‌ی طبقه را بنویسم، اما پاشا خیلی نزدیکم ایستاده بود و مرا از این کار منصرف کرد. گوشی را دوباره پایین بردم و به پاشا که داشت جلوی آینه‌ی داخل کابین موهایش را مرتب می‌کرد، نگاه کردم. از داخل آینه نگاهم کرد و لبخندی کنج لبش نشست:
- بهشت خانم ما چطوره؟
پشت چشمی نازک کرده و با باز شدن در آسانسور بیرون رفتم. پاشا پشت سرم بیرون آمد و بازوی مرا که داشتم به طرف سالن پذیرایی می‌رفتم، گرفت و به سمت اتاقی که سردرش نوشته شده بود «مدیریت» کشاند.
- کجا خوشگلم؟ بیا بریم شخصاً ازت پذیرایی کنم.
بازویم را با ضرب از دستش بیرون کشیدم.
- بریم تو سالن.
ایستاد و نگاهش را بین اجزای صورتم چرخاند و پرتمسخر پرسید:
- می‌ترسی یه لقمه‌ی چربت کنم؟
لب روی هم فشرده و چشم باریک کردم. خندید و در اتاقش را گشود:
- بیا تو لوس‌بازی هم درنیار. نمی‌خوام وسط حرفامون کسی مزاحممون بشه.
با اکراه پا داخل اتاقش گذاشتم و او وارد شد و در را پشت سرمان بست. میز غذاخوری گوشه‌ی اتاقش پر بود از غذا و مخلفات. سمت میز رفت و صندلی را عقب کشید. هرطور بود باید به یارا پیام می‌دادم که بیخودی معطل من نشود. لبخندی تصنعی زدم و گفتم:
- دستامو باید بشورم.
ابرویی بالا انداخت و سمت دری گوشه‌ی اتاقش رفت و آن را گشود:
- بفرما. امر دیگه؟
پا داخل دستشویی گذاشتم و در را پشت سرم قفل کردم. فوری به یارا پیام دادم: «نیا یارا، ما تو اتاق مدیریتیم، اومدنت بی‌فایده است.»
بلافاصله جواب داد: «مواظب خودت باش. من این پایین منتظرتم.»
جوابی ندادم و شیر آب را بالا زدم. دستانم را شستم و بیرون رفتم و از کنار مبلمان و میز مدیریت گذشتم و سمت میز کوچک غذاخوری‌اش رفتم. ایستاد و کمکم کرد روی صندلی جای بگیرم و خودش هم روبرویم نشست. نگاهی دوباره به میز انداختم و دلم ضعف رفت. جلوی خودم را گرفتم و سرم را بالا بردم و زل چشمانش، گفتم: