- کجا به سلامتی؟
همانطور که لباس‌هایش را بغل گرفته بود، از اتاقم خارج شد و گفت:
- می‌رم اتاق مامان. تو هم به خاطر من داری اذیت می‌شی.
کاش یک چیز دیگر از خدا می‌خواستم؛ مثلا مسیح را! خودم را به آن راه زدم و گفتم:
- نه بابا. کجا می‌ری؟ اتاق من و تو نداره که.
دست خالی به اتاقم برگشت و شانه‌هایم را در دست گرفت. خیره به چشمانم شد و تاج ابروهایش بالا رفت.
- دیروز چی شد که اونجوری از مهمونی رفتی؟ چی شد که با چشم‌های پف‌کرده خونه برگشتی؟ تا صبح داشتیم با مامان راجع به تو حرف می‌زدیم. چی شده بهشته؟ به من بگو.
چند بار پلک زدم و چشم از او گرفتم. اگر می‌فهمید که دردم مسیح است، چه فکری راجع به من می‌کرد؟! کیفم را از روی تخت برداشتم و بند انگشتی‌هایم را دستم کردم.
- چیزی نیست پردیس. فقط با یکی از دوستام دعوام شده.
چیزی نگفت و من از گوشه‌ی چشم دیدم که چپ‌چپ نگاهم می‌کند. بعد از چند ثانیه، بی‌خیالم شد و از اتاق بیرون رفت. نفسم را پرصدا به بیرون فوت کردم و بی‌معطلی از خانه بیرون زدم.
یارا سر خیابان داخل ماشینش منتظرم بود. خودم را روی صندلی کنارش انداختم و خیره به صورتش شدم:
- تو به پردیس چیزی گفتی راجع به من؟
ابروهایش بالا پریدند و چشمانش را گرد کرد:
- من؟ نه... من که اصلاً پردیس خانمو از دیروز تا حالا ندیدم.
یعنی شماره‌اش را هم نداشت؟! سرم را به صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم:
- سلام.
خندید و ماشین را راه انداخت.
- خسته نباشی... سلام.
لبخند روی لبم نشست و او بعد از چند ثانیه معترض شد:
- باز این گوشواره کلیپسی‌های زشتتو انداختی؟
سرم را بلند کردم و زل صورتش شدم. اخم‌هایش در هم رفته بود و هرازچند گاهی نیم‌نگاهی پرجذبه سمتم حواله می‌کرد.
- کجاشون زشته؟
جدی پاسخ داد:
- ژشتن، منو یاد روزهای بدم میندازن.
حرصی گفتم:
- من وقتی مقنعه می‌پوشم اینا رو میندازم. مشکلت چیه باهاشون؟
فکش را دیدم که منقبض شد.
- یه نفر دقیقاً عین همین گوشواره‌ها رو مینداخت تو گوشش. یه نفری که هر وقت یادش می‌افتم معده‌ام اسید ترشح می‌کنه. تو که اینا رو استفاده می‌کنی، حال من خراب می‌شه.
خندیدم و خواستم سربه‌سرش بگذارم:
- پس تو هم مثل خودمی. به سلامتی شکست عشقی!
گوشواره‌ها را از گوشم کندم و توی کیفم انداختم.
- راحت شدی؟
نگاهم کرد و با لبخند سر تکان داد:
- خوب شد.
آهی کشیده و گفتم:
- ولی من بعدها راحتم. چون کسی نیست که با وسایلش منو یاد مسیح بندازه. اون همه چیزش آنتیک و خاصه،؛ هرکسی هم توانایی خرید وسایل تک و آنچنانی رو نداره.