اخم‌هایش در هم رفت و صدایش را بالا برد:
- یعنی می‌خوای بری رستورانش؟
سر به بله تکان دادم و چشمانم را از او دزدیدم. استارت زد و راه افتاد. صدایش بیش از حد جدی شده بود:
- دوستانه بهت اخطار می‌دم که ازش دوری کنی.
برای خودش اخطار می‌داد؛ مگر چاره‌ای هم مانده بود؟! مسیح دیگر برای گیسو بود و من نمی‌خواستم دست دلم رو شود.
- مجبورم یارا.
پوفی کرد و سر به افسوس تکان داد:
- حس خوبی نسبت به این ماجرا ندارم.
خنده‌ای عصبی کردم و نگاهم را به صورتش دوختم:
- نگران نباش. اونقدر سگ می‌شم که خودش پشیمون بشه.
نه خندید و نه واکنشی نشان داد. پس از چند ثانیه گفت:
- می‌خوای منم باهات بیام؟
خندیدم و سر به چپ و راست تکان دادم:
- نه. چون اون...
برای بار دوم بین حرفم آمد و بدون اینکه چشم از راه پیش رویمان بگیرد، پر اخم گفت:
- باهات میام. به همچین آدمی هیچ اعتباری نیست.
معذب شدم و سعی کردم منصرفش کنم:
- نه یارا، اون می‌خواد فقط منو ببینه، تو بیای ممکنه قاتی کنه و بره به مسیح همه چیزو بگه.
شانه بالا انداخت و باز هم نگاهم نکرد:
- خب نمی‌ذارم منو ببینه. از دور مراقبتم.
چندان هم بد نمی‌گفت. ترجیح می‌دادم با پاشا تنها نباشم. زیر لب باشه‌ای گفتم و دیگر حرفی نزدیم. فردا روز مهمی بود. هم قرار بود برای بهداد رادمان دکلمه کنم، هم می‌خواستم به پاشا باج دهم و هم خواستگاری مسیح از گیسو بود. برو بمیر دنیا!
یارا مرا سر خیابانمان پیاده کرد تا یک وقت کسی نبیند که با هم بودیم. هزار حرف در می‌آوردند و ما این را نمی‌خواستیم. بین راه یادم رفت از او به خاطر حضور مثبت و مؤثرش تشکر کنم. صدایم را ضبط کردم و برایش فرستادم: «ممنون از مهربونیت، ممنونم که اومدی و نذاشتی تنها باشم.»
قبل از اینکه کلید در ورودی ساختمان را در قفل بچرخانم، پیامش آمد. اینبار او هم صدای ضبط شده‌اش را فرستاده بود: «دوستیم با هم.»
کاش همه‌ی دوست‌ها مثل او بودند. خوش به حال پردیس که دل چنین آدمی را به تپش وا داشته بود.
***
صبح زود به استودیو رفتم و حوالی ظهر به خانه برگشتم. حمامی مختصر گرفتم و پف چشمانم را با سایه و خط چشم پوشاندم. دلم می‌خواست در اتاقم تنها باشم تا بتوانم یک دل سیر گریه کنم و اشک بریزم. پردیس هم بد موقعی می‌خواست طلاق بگیرد! توی اتاق من لنگر انداخته و تختم را صاحب شده بود. داشتم برای رفتن به استودیو خصوصی آماده می‌شدم که دیدم پردیس وسایلش را جابجا می‌کند. سرتاپایش را از نظر گذراندم و خیره به چشمانش پرسیدم: