گوشیام زنگ خورد و چشمان تارم، نام یارا را دید که روی صفحه نقش بسته بود. رد تماس دادم و او پیام داد: «کجایی بهشته؟ نگرانتم.»
مثل همیشه حال نوشتن نداشتم و ویس فرستادم:
- نگران آدم اضافهای مثل من؟
دوباره پیام داد: «پیش پاشایی؟»
وسط گریه با صدای بلند خندیدم و با همان خنده صدایم را برایش ضبط کردم:
- آدم قحطی بود آخه؟
این بار برای بار دوم تماس گرفت. نمیتوانستم بیجواب بگذارمش:
- الو؟
- میشه بگی کجایی؟ وقتی از جشن رفتی اومدم دنبالت ولی دیدم داری با پاشا صحبت میکنی نخواستم مزاحمتون بشم. فکر کردم با اونی.
باز هم خندهام گرفت:
- پاشا؟ پاشا یه باجگیر عوضیه. بام تهرانم یارا... برای چی میپرسی؟
- همونجا باش دارم میام.
قبل از اینکه بتوانم غر بزنم تماس را قطع کرد. دوست داشتم تنها باشم؛ یارا هم داشت کمکم روی مخم میرفت! یک ساعتی آنجا نشسته بودم که عاقبت پیدایم کرد. شب شده بود. چراغهای ماشینش را رو به من روشن گذاشت و پیاده شد. کنارم نشست و گفت:
- جای خوبی اومدی! میدونم دوست داری تنها باشی، ولی باور کن اینجور وقتها به نفعته که یکی دیگه هم پیشت باشه.
پوزخندی زدم و نگاهش کردم:
- پیشم باشی که چی بشه؟
به چشانم دقیق شد و تبسمی بیجان روی لبهایش نقش بست:
- برای اینکه دوتایی داد بزنیم؛ تنهایی کیف نمیده.
و ناگهان فریادی کشید و مرا به هم به این کار تشویق کرد. مثل دیوانهها عربده میکشیدیم و آخر کار ایستادیم و شروع به فحش دادن کردیم. یارا داد زد:
- خاک تو اون سرت دنیا.
خنده جان گرفت روی لبهایم. جیغ کشیدم:
- برو بمیر دنیا.
یارا با صدای بلند خندید و آن چند نفری هم که اطرافمان بودند، ناپدید شدند. داد و فریادمان تمام شد و من نمیدانستم بخندم یا گریه کنم. سوار ماشینش شدیم و خیره به تهران زیر پایمان. با دلخوری گفتم:
- ولی یارا... تو اگر میخواستی برادریتو ثابت کنی، منو با اون پاشای بوق تنها نمیذاشتی.
پخی زیر خنده زد و سرش را خم کرد تا چهرهام را ببیند:
- واقعاً؟ من فکر کردم داری با نگاهت ازم میخوای که تنهاتون بذارم.
نفسم را پرآه بیرون فرستادم و خیره به چشمانش شدم:
- لابد نگاههام غلطاندازه که مسیح الان با گیسوئه و من الان...
بیربط وسط حرفم آمد و پرسید:
- راستی منظورت چی بود گفتی پاشا باجگیره؟
کلام در دهانم ماسید و لبهایم باز ماند. او که همه چیز را میدانست؛ این یک مورد هم روی همهی آنها.
- پاشا فهمیده! اگر فردا نرم رستورانش، همه چیزو به همه میگه.