چشم در کاسه چرخاندم و قلاب دستانم را از کمرم آزاد کردم:
- خب که چی؟
سرانجام لبخندش واقعی شد و حالت تمسخرش را از دست داد:
- سوار شو من می‌رسونمت. یه کمی هم با هم می‌چرخیم حال و هوات عوض بشه.
سر به نه تکان دادم و راهم را کج کردم:
- لازم نکرده.
- بهشته!
ایستادم. طاقت از کف دادم و سمتش چرخیده و غرش کردم:
- می‌خوام تنها باشم پاشا. قرار ما هم فرداست... فردا. قبل از اون نمی‌خوام ببینمت.
یک تای ابرویش بالا رفت و چهره‌اش جدی شد. بعد هم سوار ماشینش شد و گویی صفر تا صدش را در عرض چند ثانیه پر کرد و با شتاب از کنارم گذشت. همین مانده بود که ناز پاشا را بکشم! کاش اصلاً به آن جشن تولد کذایی نمی‌رفتم. اگر نمی‌رفتم شاهد شکستن دلم نبودم و مجبور به باج دادن نمی‌شدم.
باز هندزفری و کتاب‌های صوتی مسیح شدند همدم و آرام جان و دلم. راه دیگری هم مگر مانده بود؟! من به شنیدنش محتاج بودم. درست... درست که آن جملات عاشقانه را از روی کتاب می‌خواند و به جای شخصیت داستانی حرف می‌زد. اما من انگار می‌کردم که لالایی شبانه‌ی مرا زمزمه می‌کند. خیال و رویا که گناه نیست. من به شنیدن عاشقانه‌هایش نیاز داشتم. نفهمیدم چطور خودم را به بام تهران رساندم. فقط می‌دانستم از محل جشن تا بام، راه درازی نبود و تاکسی دربست یکی از نعمات خداوند در روزگاران سخت آدمی به شمار می‌آید. هندزفری و گوشی را داخل کیفم چپاندم و به اطرافم نظر انداختم. هنوز خلوت نشده بود تا جیغ بکشم و زمین و زمان را به فحش ببندم، اما دست کم می‌توانستم رو به دود و دم تهران بنشینم و اشک بریزم. این کار را کردم. ذهنم اما آرام نگرفت، هق زدم اما دل شکسته‌ام مثل روز اولش نشد. باید از آن به بعد چه کار می‌کردم؟! زندگی بدون عشق مسیح چه شکلی می‌شد؟ اصلاً آن زندگی، زندگی می‌شد؟! نه... نمی‌شد. اسمش مرگ بود. مثل آمپول هوا نم‌نم زیر پوستم تزریق می‌شد و عاقبت یک روز از پا درم می‌آورد.
من زندگیِ بدون فکر کردن به مسیح فراموشم شده بود. کاش من گیسو بودم. کاش مثل او مهربان بودم، کاش چهره‌ام مثل او بود، کاش مسیح عاشقم بود. بهشته بودن نفرت‌انگیز است. بهشته را مسیح نمی‌خواهد. بهشته را پدرش نمی‌خواست. بهشته را آدم به درد نخوری مثل پاشا می‌خواهد. پاشا! شاید من هم پاشای زندگیِ مسیح بودم. چه بهشته‌ی بیخودی و اضافه‌ای! اشکم روی تلخندم سر خورد و داخل دهانم رفت. زمزمه کردم:
- چه آدم اضافه‌ای هستی تو این دنیا بهشته. مثل همین اشکی که می‌ریزه رو لبخند و زهر می‌کنه همه خوشی‌ها رو.