وقتی رسیدم، مسیح روی صندلی لمیده و منتظر من بود تا بروم و ضبط را شروع کنیم. بعد از کلی توبیخ شنیدن، داخل رفتم. کنارش که نشستم، چشمغرهای به من رفت و نجوا کرد:
- هزار بار گفتم بذار بیام دنبالت که اینقدر تو مترو معطل نشی.
چیزی نگفتم که پرسید:
- حاضری؟
سر تکان دادم و به کاغذهای پیش رویم چشم دوختم. مسیح آمادگیمان را اعلام کرد و مشغول ضبط شدیم. کارمان که تمام شد، از استودیو بیرون رفتم و او دنبالم آمد و از پشت سر صدایم زد:
- صبر کن بهشت!
چشم در کاسه چرخاندم و ایستادم. روبرویم قرار گرفت و با لبخند گفت:
- کجا میری؟ خونه یا دانشگاه؟
شانه بالا انداخته و بیحال گفتم:
- دانشگاه که نه، حسش نیست؛ میرم خونه.
- خب پس، من میرسونمت.
از کنارش رد شدم و از میان راهروی باریک گذشتم:
- نه مسیح، دیگه به تو زحمت نمیدم... مرسی.
- زحمت چیه؟ میخوام بیام خونهتون.
همگامم شد و با هم از ساختمان صدا و سیما بیرون زدیم و به داخل خیابان رفتیم. چپچپ نگاهش کردم:
- نگو که باز دعوات شده!
لبخندی دنداننما زد و سر تکان داد. قفل ماشین را باز کرد و وقتی که نشستیم، غرولندم شروع شد:
- عوض اینکه من دعوام میشه برم خونهی اینا، این میاد خونهی ما! از عجایب خلقتی تو مسیح.
سقف ماشین آخرین مدلش را جمع کرد و راه افتاد. دستش را سمت ضبط برد و گفت:
- خب تو هم دعوات میشه بیا اونجا؛ خودت نمیای! بابات که از خداشه بری پیشش.
پوفی کشیده و دست به سینه نشستم:
- هوا سردهها. سقفو چرا برداشتی عین این تازه به دوران رسیدهها؟
ضبط را روشن کرد، سقف را بالا داد و نیشخند زد:
- تا حرف بابات میشه میپیچونیا.
چشمآلوسی به او رفته و به در ماشین یله دادم:
- فتاح بابای توئه؛ بابای من نیست.
صدای ضبط را پایین آورد و راهنما زد تا پارک کند. روشن کردن ضبطش بهر چه بود؟!
- مامان من زنِ بابات شده؛ طبیعتاً من باید با این قضیه مشکل میداشتم که نداشتم. فردوس و پردیس هم که کنار اومدن. تو هم کوتاه بیا دیگه.
بدبختی این بود که اصل ماجرا را به او هم نگفته بودم. وقتی سکوتم را دید، ادامه داد:
- ببین اون باباته، خیلی هم دلش میخواد که تو...
بین حرفش رفتم و با توپ پر تشر زدم:
- میشه بیخیال فتاح بشی؟ لطفاً!
نیمنگاهی به من انداخت و چیزی نگفت. از ماشین که پیاده شدیم، مثل همیشه معترض شدم:
- این مسیر رو پیاده هم میتونستیم بیایم گمونم. بیخودی ماشین جابجا میکنی تنبل خان. تازه واسه مسیر دو ثانیهای، ضبطشم روشن میکنه!