- بریم یلدا.
یلدا رو به من کرد:
- با اجازه‌ات بهشته جان.
سری تکان دادم و خداحافظی کردیم. آنها جلوتر از من از پله‌ها پایین رفتند و من هم پشت سرشان راه افتادم. به سمت یک پژو دویستوشش سیاه‌رنگ رفتند و من هم راه خیابان را پیش گرفتم. دقیقه‌ای نگذشته بود که همان دویستوشش کنارم متوقف شد. یلدا سرش را از پنجره بیرون داد و گفت:
- بهشته می‌ری دانشگاه؟
سر به نفی تکان داده و گفتم:
- نه عزیزم. دارم می‌رم سرکار.
لبخند زد و گفت:
- باشه. گفتم اگر می‌ری دانشگاه بیای با هم بریم.
تشکر کردم و آنها رفتند. اما دوباره چند قدم جلوتر متوقف شدند و باز هم یلدا بود که خطاب به من گفت:
- با مترو می‌ری؟
- آره. با مترو راحت‌تره.
- خب بیا تا مترو برسونیمت.
سمت ماشینشان رفتم و سرم را خم کردم تا جفتشان را از قاب پنجره ببینم:
- مرسی یلدا جان، زحمت نمی‌دم. شما بفرمایید.
مرد جوان همانطور بی‌تفاوت به کشمکش ما نگاه می‌کرد و حرفی نمی‌زد. تعارف کردن فایده‌ای نداشت. یلدا به زور مرا به داخل ماشینشان کشاند و پسر آن را به حرکت درآورد. یلدا سرش را سمت من چرخاند و نگاهم کرد و با صمیمیت پرسید:
- پس سرکار می‌ری بهشته جون؟!
تبسمی به روی لب نشانده و گفتم:
- سرکار اونجوری که نه؛ بیشتر به خاطر علاقه‌ام می‌رم. وگرنه درآمد آنچنانی نداره.
پرسشگرانه نگاهم کرد و پرسید:
- شغلت چیه؟
- گوینده‌ی رادیو‌أم. الانم حسابی دیرم شده، برسم سرمو گوش تا گوش می‌برن.
آرام خندید و برگشت و صاف در جایش نشست:
- می‌خواستم بگما صدات مثل گوینده‌های رادیوئه؛ البته داداشم از اولش فهمیده بود کی هستی! خوش به حالت که صدات به این نازیه. صدای من مثل زوزه‌ی تریلی هجده چرخ می‌مونه.
من و مرد جوان پخی زیر خنده زدیم و سپس صدای بم جوان در ماشین پیچید:
- غصه نخور، به خودم رفتی.
از آینه‌ی جلو نگاهی به من انداخت و با چشمانی که برق می‌زدند، گفت:
- به ما می‌گن خانواده‌ی صدامخملی. مامانمون هم صداشون مثل ما نرم و نازکه.
چقدر عجیب! شوخ و شنگ شده بود و دیگر اخم بر چهره نداشت. مقنعه‌ی مزاحم و مسخره‌ام را پشت گوشهایم انداختم و گفتم:
- خونواده‌ی ما هم همینه. فقط من بهشون نرفتم.
چشمان پسر دوباره کدر شدند و نگاه از من گرفت. ابروهایم بالا رفتند که یلدا گفت:
- حالا باز «یارا» مرده، اشکالی نداره صداش اینقدر بم باشه، منِ بدبخت تلفنو جواب می‌دم فکر می‌کنن پسرم.
خندیدم و این‌بار اما یارا نخندید. به مترو که رسیدیم، از ماشین پیاده شده و تشکر کردم. از آنها که جدا شدم، هندزفری را داخل گوشهایم بردم و تا به محل کارم برسم، کتاب صوتی‌ام را گوش دادم.