- کادو خریدی؟
نگاهش کردم و دروغ گفتم:
- نه. نخریدم.
چپ‌چپ نگاهم کرد:
- پس می‌گم این ساعت مچی رو جفتمون خریدیم.
بسته‌ی کادوی در دستش را تکان داد و چرخید برود که بازویش را گرفتم. صورتش را چرخاند و نگاهم کرد. گفتم:
- لازم نیست. بگو با پردیس خریدی. من بعداً خودم یه چیزی بهش می‌دم.
پرسشگرانه خیره‌ام شد:
- پردیس با خودش کادو آورده. زشته بهشت... الان تولدشه باید کادو بدی.
پوفی کشیدم و با حالتی عصبی گفتم:
- خیله خب، واسه‌اش کادو خریدم اما نیاوردم. نمی‌خوام بهش هدیه بدم، پررو می‌شه.
فردوس سری به افسوس تکان داد و سمت مسیح رفت. کادویش را داد و کنار آمد. پردیس هم یک پاور بانک به او هدیه داد و پاشا هم آخرین مدل گوشی موبایل از بهترین مارک. دارندگی و برازندگی همین بود؛ همین که من به زحمت پول دربیاورم و هدیه‌ام به چشم نیاید. همان بهتر که نیاوردمش! عینک آفتابی و البته مارکداری که من گرفته بودم کجا و کنسول بازی هدیه‌ی گیسو کجا! مسیح نگاهم کرد و همان حین که خدمتکار داشت کیک را تقسیم می‌کرد، گفت:
- یادم می‌مونه برام کادو نخریدیا کنس!
لبخندی زدم و چیزی نگفتم. یارا که مشغول صحبت با پردیس و یلدا بود، صورتش را سمتم چرخاند و نگاهم کرد. اشاره کرد که هدیه‌ام را به مسیح بدهم، اما من سر به نه تکان دادم. روی مبلی که پاشا قبلاً نشسته بود، جای گرفتم و یارا از جمع جدا شد و نزدم آمد. کنارم نشست و سرش را سمت من متمایل کرد.
- چرا هدیه‌ات رو نمی‌دی؟
نگاهش کردم و او با لبخند افزود:
- من یکی که باورم نمی‌شه واسه‌اش چیزی نگرفته باشی.
شالم را از سر کندم و روی پایم مچاله کردم:
- واسه چی باید کلی از حقوقمو واسه هدیه‌ی مسیح بدم، وقتی به چشمش نمیاد و کنار گیسوئه؟ این همه سال پدرم واسه تک تک کادوهایی که واسه‌اش گرفتم دراومده، ولی یه بار هم ندیدم ازشون استفاده کنه.
بغضم گرفت. جلوی خدمتکار را گرفتم و یک لیوان شربت زعفران برداشتم و سر کشیدم. یارا گفت:
- تو خیلی ناامیدی بهشته! اگر دوستش داری قدم پیش بذار. اگر دوستش داری برو بهش بگو شاید اصلاً گیسو رو دوست نداشته باشه؛ هان؟ شاید همینجوری واسه رفع تنهایی با اون دختره است. ممکنه دلش پیش تو باشه و روش نشه بهت بگه. ممکنه پیش خودش فکر کنه شاید تو به خاطر ازدواج بابات با مامانش دوستش نداشته باشی. هزار و یک احتمال وجود داره؛ اگر تلاش نکنی، همه‌ی اون احتمالات تبدیل به یه علامت سؤال بزرگ و غول‌پیکر می‌شن.
شاید حق با او بود و من همه‌ی این سالها کور و کر بودم. با اشتیاق چشم به چشمانش دادم و لبخند روی لب‌هایم نشست: