- یعنی ممکنه؟
لبخند زد و شانه بالا انداخت:
- چرا که نه...
و بدون اینکه سر بچرخاند، گفت:
- ببین الان همه‌ی حواسش پیش من و توئه. در حالیکه فردوس اصلاً تو باغ نیست.
آب دهانم را قورت داده و زیرچشمی به فردوس نگاه کردم؛ سرش به یلدا گرم بود و یارا این را نمی‌دانست. لبخندم را جمع کردم و نگاهم سمت مسیح چرخید. پرغیظ چشم به ما دوخته بود و با سر اشاره کرد که از یارا فاصله بگیرم. لبخندم آمد... یعنی واقعاً مرا دوست داشت؟!
خواستم از کنار یارا بلند شوم و هرآنچه مسیح می‌خواهد را انجام دهم. خواستم، اما... . مسیح چشم‌غره‌ای به من رفت و دست گیسو را گرفت و با هم از روی مبل برخاستند. چهره‌اش باز شد و با لبخند رو به جمعیت با صدایی بلند گفت:
- رفقا می‌خوام یه چیزی بهتون بگم.
همه ساکت شدند و مسیح خیره به گیسو، لب تر کرد و لبخند زد. بعد سر چرخاند و همه را از نظر گذراند و با لحنی شوخ گفت:
- می‌خوام قاتی مرغا بشم؛ من و گیسو قراره ازدواج کنیم... فردا هم مراسم خواستگاری رسمی‌مونه.
همراه همه‌ی حضار پر از بهت و ناباوری از روی مبل بلند شدم. چیزی مثل بهمن از قله‌ی دلم به تمام تنم فرو ریخت. دستانم لرزیدند و صدای جیغ و خوشحالی و دست و سوت، ناقوس مرگم شد. مسیح گونه‌ی گیسو را بوسید؛ اشک من راحت و بی‌دغدغه چکید و مثل بقیه شروع به خندیدن کردم. می‌گویند وقتی انسان خیلی غمگین است، این اتفاق می‌‌افتد؛ مغزمان خودش را به خنگی می‌زند و لبخندی مضحک روی لب‌هایمان می‌آورد.
همه دور آن دو جمع شده بودند و حواس کسی به من و یارا که کنار گوشم پچ می‌زد و نمی‌فهمیدم چه می‌گوید نبود. اما مطمئن بودم که چیزهایی در مورد آرامش می‌گفت! در آن همهمه و شلوغی، پاشا پیدایش شد و روبرویم ایستاد و خم شد و با لحنی مسخره گفت:
- خانم‌خانما چقدر ذوق دارن واسه پسر زن‌بابا! با لبخند ملیح اشک می‌ر‌یزن...که چی؟ که قراره آقای نچسب با یه دختر فس‌فسی ازدواج کنه.
حالم به اندازه‌ی کافی خراب بود و او خراب‌ترش کرد. لب‌هایم را کج و معوج کردم و چینی به بینی دادم:
- پاشا جان شب تو آب نمک خوابیدی؟
خندید و نیم‌نگاهی به یارا انداخت و نزدیک‌تر آمد. دوباره نگاهش را بین من و یارا نوسان داد و رو به او گفت:
- می‌شه تنهامون بذاری؟
نفسی عمیق کشیدم و خیره‌ی یارا شدم. توقع داشتم نرود و کنارم بماند. لبخندی زد و گفت:
- بعداً صحبت می‌کنیم.
از ما جدا شد و پردیس را بین جمعیت پیدا کرد و سمت او رفت. حالم گرفته شد. نه اینکه دلم نخواهد پیش پردیس برود، اتفاقاً خیلی هم دوست داشتم. اما نمی‌خواستم با پاشا تنها بمانم. کنارم ایستاد و به منی که مانتویم را درآوردم و روی دسته‌ی مبل گذاشتم، متلک انداخت: