- آخه تولد این تحفه هم آرایش کردن داره؟
گیسو خندید و گونه‌ی مسیح را با پشت انگشتانش نوازش کرد.
- دلت میاد اینجوری بگی آخه؟ این تحفه همه چیز منه.
مسیح با لبخند نیم‌نگاهی به او انداخت و دستش را گرفت و سمت لب‌هایش برد.
- یه‌دونه‌ی منی تو.
حالت تهوع گرفته بودم! حالا حتماً باید جلوی من عاشقانه‌شان گل می‌کرد؟! چشم‌غره‌ای رفتم و هندزفری را در گوش‌هایم چپاندم. گوش دادن به کتاب صوتی با صدای مسیح، قطعاً جذاب‌تر از شنیدن قربان‌صدقه رفتن‌هایش برای گیسو و همینطور نگاه کردن به خیابان‌ها، بی‌شک بهتر از دیدن آن دو نفر کنار هم بود. انگار مسیح سر مزار دلم نشسته بود و داشت برای قلب مدفون شده‌ام فاتحه می‌خواند و سنگریزه را مدام به دیواره‌اش می‌کوبید تا دل بینوایم بفهمد که او سر قبرش آمده است. چقدر تنگ و تار بود دنیا! چرا من هیچ کاری از عهده‌ام برنمی‌آمد؟ چرا نمی‌توانستم او را برای خود کنم؟ چرا اینقدر همه چیز سخت و مسخره بود؟ قلبم مثل فنجانی که مدام سرد و داغ می‌شود، ترک برداشته بود! دستان خدا اگر دور فنجان حلقه نبود، می‌شکست و هزار پاره می‌شد.
پس از طی شدن زمانی طاقت‌فرسا، عاقبت به خانه‌ی شیک و یک طبقه‌ی حیاط‌دار و زیبایی رسیدیم که تولد مسیح آنجا برگزار می‌شد. مسیح ماشینش را داخل برد، اما اتومبیل بقیه در کوچه پارک شده بود. خانه به عموی گیسو که به ایتالیا مهاجرت کرده بود، تعلق داشت. قبلاً هم به آنجا برای شرکت در مهمانی‌های گیسو رفته بودم. شیک، با صفا، دنج و ترکیبی از کلاسیک و مدرن. مبلمان چرم قهوه‌ای و دیوارهای سنگی آجری رنگ و حس گرمای لذت‌بخش خانه! از ماشین پیاده شدیم و مسیح اینبار دستش را دور گردن هر دویمان انداخت. کسی در حیاط نبود و صدای موسیقی ملایمی از داخل خانه به گوش می‌رسید. بین راه خندید و گفت:
- حس شیوخ عرب بهم دست داده یعنی! یه حوری سمت چپم، اون یکی سمت راستم.
گیسو همراهش خندید و من چینی به بینی دادم و دستش را از دور گردنم برداشتم:
- حال به هم زن! حوری عمه‌ته.
پخی زیر خنده زد و روی موهای گیسو را بوسید:
- اون دیو دو سره آدری جان... دیو دو سر!
جلوی در بودیم که گفت:
- من نمی‌دونم، بابائه ول کرده رفته اما این عمه‌ی گیر سه پیچ دست از سر ما برنمی‌داره.
سؤالی نگاهش کردم که افزود:
- زنگ زد به مامان گله کرد که چرا نره‌خرشو واسه تولدم دعوت نکردیم.
گیسو ادامه داد:
- منم دیدم اینجوریه، زنگ زدم گفتم بیاد.
لب روی هم فشردم و غرش کردم: