- اما من و تو دوستای جون‌جونی همیم. اینو که قبول داری؛ ها؟
دست نگه داشت و سرچرخاند و نگاهم کرد. منتظر تأییدم بود که به هر جان کندنی، بغضم را فرو فرستادم و با گلو درد فراوان، سرم را به نشانه‌ی موافقت با حرفش تکان دادم. لبخند زد و لباس‌هایم را روی پایم گذاشت و لپم را کشید:
- پس بجنب... گیسو دم در منتظره.
لبخند زدم و بلند شدم. دیگر به نام گیسو عادت کرده بودم؛ یا حداقل وانمود می‌کردم که برایم عادی شده است!
به اتاقم رفتم و در را بستم. شلوار جینی آبی و پیراهنی نیلی رنگ و راحت پوشیدم. زیورآلاتم را هم انداختم و موهایم را دم اسبی بستم و مانتو و شالم را به تن کردم. کفش پاشنه‌دارم را از داخل کمدم درآوردم و پا کردم و راه افتادم. حس و حال آرایش نداشتم و به همین خاطر سمت میز آرایش نرفتم و یک راست به پذیرایی برگشتم. با دیدنم، ابرویی بالا انداخت و لبخند خبیث همیشگی‌اش را زد:
- حالا شدی آدری خودمون؛ منتهی انگار همین الان از قبر دراومدی!
قاه‌قاه خندید و بلند شد. همانطور که هر دو سمت در می‌رفتیم، گفتم:
- حال آرایش کردن نداشتم.
در را باز کرد و منتظر شد اول من خارج شوم. کلید را برداشتم و بیرون رفتم و او هم به دنبالم آمد. حین اینکه کفشش را می‌پوشید گفت:
- خوب کردی... دیگه داره دیرمون می‌شه.
در را قفل کردم و یک به یک پله‌ها را پایین رفتیم که دستش را دور گردنم انداخت و گفت:
- دیگه با من قهر نکنیا. می‌دونی که معذرت‌خواهی درست حسابی بلد نیستم.
لبخندی نیم‌بند زدم و در ساختمان را باز کردم. گیسو که روی صندلی جلوی ماشین مسیح نشسته بود، پباده شد و با لبخندی پهن و وسیع به استقبالم آمد. مسیح دستش را از دور گردنم برداشت تا من و گیسو با هم روبوسی کنیم. گیسو آنچنان محکم در آغوشم گرفتم که قولنج کمرم شکست!
- وای عشقم بالاخره با مسیح من آشتی کردی؟!
و بعد از من جدا شد و اخمی ساختگی به مسیح کرد:
- دیگه آبجی منو اذیت نکنیا.
مسیح به شوخی ادایش را درآورد و هر دوی ما را سمت ماشینش راهنمایی کرد. روی صندلی عقب جای گرفتم و از آنجا نگاهی به گیسو و مسیح کردم؛ اینکه به هم می‌آمدند و برای هم ساخته شده بودند، آزارم می‌داد. آزار که هیچ... مثل شکنجه بود. مسیح استارت زد و ماشین را به حرکت در آورد و من هنوز محو تماشایشان بودم که گیسو گفت:
- چرا آرایش نکردی بهشته؟
آفتاب‌گیرش را پایین داده بود و داشت از داخل آینه‌ی آن به من نگاه می‌کرد. لبخند زدم و گفتم: