- می‌دونستم بدون من بهشون خوش نمی‌گذره. هاهاها.
در را که باز کردم، با دیدن چهره‌ی مسیح در جایم خشک شدم. نفسم در سینه حبس شد و نگاه حیرت‌زده‌ام را به چشمان دلخورش دوختم. همانطور مات چشمانش بودم که اخمی کرد و آرام گفت:
- آماده شو بریم.
دل از چشمانش کندم و سرتاپایش را از نظر گذراندم. با همان لباس‌های مکش مرگ من مهمانی‌اش آمده بود. چشم‌غره‌ای رفتم و نگاه از او گرفت:
- برو به مهمونات برس.
آمدم در را ببندم که آن را با دستش نگه داشت. صدایش کمی بالاتر رفت:
- صبر کن ببینم.
داخل آمد و من عقب رفتم. در را بست و به اتاقم رفت! دیدم که در کمدم را باز کرد و دسته‌ای لباس بیرون کشید. با همان البسه به پذیرایی برگشت و آن‌ها را جلوی پایم انداخت و دست به سینه و پراخم زل چشمانم شد:
- بپوش بریم... زود باش.
سر به افسوس تکان دادم و روی مبل وا رفتم. خیره نگاهش کردم و لبخندی کج زدم تا بیشتر حرصی شود. لب روی هم فشرد و چنگی به موهایش زد و به یکباره صدایش را روی سرش انداخت:
- مگه با تو نیستم من؟ نکنه گوش‌هات مشکل داره؟!
چیزی نگفتم، اما همان لبخند کج هم از روی صورتم محو شد. نگاه از او نکندم، اما چشمانم داشتند پر می‌شدند؛ کافی بود یک کلمه‌ی دیگر توهین کند تا زیر گریه بزنم. همانطور زل او بودم که چهره در هم کشید و نزدیک آمد. جلویم روی میز نشست و دستش را جلو آورد. شانه‌هایم را گرفت و آرام تکانم داد:
- یا پاشو آماده شو بریم، یا من هم همینجا می‌مونم و تولد بی‌تولد.
چشم از او گرفتم و سربه‌زیر شدم. صدایم لرزید وقتی که گفتم:
- الکی نگو لطفاً.
انگشتش را زیر چانه‌ام انداخت و سرم را بالا برد. نگاهش گرم و مهربان شده بود. چطور باید آن همه خوشی را در قلب کوچک و تنهایم جا می‌دادم؟!
- بهشته من کاملاً جدی‌‌ام. به گیسو هم گفتم... بهشت نباشه من هم نیستم.
بغض داشتم... نمی‌توانستم صحبت کنم. کاش از اول گهگاهی قهر می‌کردم تا این ناز کشیدن‌ها نصیبم می‌شد! دوباره نگاهش دلخور شد و دستش را از زیر چانه‌ام برداشت و کمی عقب‌تر رفت. با ساعت مچی‌اش بازی کرد و سربه‌زیر گفت:
- درسته تو منو داداش خودت نمی‌دونی. بهت هم حق می‌دم بهشت... واقعاً حق می‌دم، اما خب...
سرش را بالا آورد و زل چشمانم شد. اولین بار بود که به من حق می‌داد؛ اولین بار بود و من باورم نمی‌شد. تاج ابروانش بالا رفت و خم شد و در حالیکه لباس‌هایم را از روی زمین چنگ می‌زد، گفت: