- فتاح بیخود زنگ می‌زنه به پردیس و تو؛ کاری داره به خودم بگه.
فردوس زیرزیرکی خندید:
- به نظرت جرأتشو داره؟!
پوفی کشیده و پراخم چشم از او گرفتم و جزوه‌ام را ورق زدم. از جایش برخاست و حین اینکه داشت سمت در می‌رفت، گفت:
- بهشته بهتره با بابا کنار بیای. اون الان زندگی خودشو داره و...
سر بلند کردم و چشمان به خون نشسته‌ام زل او شد:
- اگر اون بابای منه، چرا داره واسه مسیح پدری می‌کنه؟! من نخواستم همچین بابایی رو.
سری به چپ و راست جنباند و کلامش همراه با آهی از دهانش خارج شد:
- خب چون ما الان داریم پیش مامان زندگی می‌کنیم و نخواستیم بریم خونه‌ی اون. دست از لج و لجبازی با بابا بردار و یه کم تحویلش بگیر.
دستی در هوا سمتش پرت کردم و همراه با چشم‌غره‌ای به او مشغول خواندن جزوه شدم. فردوس رفت و من کاغذهای زیر دستم را به طرف دیگری پرت کردم و سمت تخت رفته و روی آن دراز کشیدم. هیچ کدامشان نمی‌دانستند، ولی من که خوب می‌دانستم که پدرم چرا مادرم را طلاق داد. او هم همان موقع فهمیده بود که می‌دانم، برای همین زیاد به پر و پایم نمی‌پیچید و کاری به کارم نداشت. کافی بود دلیل اصلی طلاق را بگویم تا مادرم، پردیس و فردوس دهان به نفرین او باز کنند، اما هیچ وقت نگفتم و دلم هم نمی‌خواست ذهن آرامشان را به هم بریزم. همین که سایه‌ی مادر بالای سرم بود و فردوس هوایم را داشت، برایم کفایت می‌کرد.
یاد مامان افتادم و نفسم را پرآه به بیرون فوت کردم. بیچاره فقط همان روز را مرخصی داشت تا به اثاث‌کشی برسد. فردا دوباره روز از نو و روزی از نو. پرستار بود و سخت کار می‌کرد. همیشه می‌خواست پزشک شود، اما تا مدرک پرستاری‌اش را گرفت، زود شوهرش دادند و بعد از آن پدرم اجازه‌ی ادامه‌ی تحصیل به او نداد!
وقتی من دوازده سالم بود، پدرم کار کردن مادر را بهانه کرد و طلاقش داد. همیشه برای پردیس، فردوس و مادرم سؤال بود که چرا پدرم بعد از آن همه سال و درست وسط بحبوحه‌ی مراسم ازدواج پردیس، یادش افتاده که مادرم سرکار می‌رود! اما من که می‌دانستم ماجرا از چه قرار است، هیچ نگفتم.
***
خروج من از در خانه، همزمان شد با خروج یلدا و آن پسر پریشان حال از منزلشان. من و یلدا به هم لبخند زدیم و من در سلام گفتن پیش‌قدم شدم:
- سلام.
با هم دست دادیم و یلدا با روی گشاده گفت:
- سلام بهشته جون. خوبی؟
- ممنون.
پسر با چهره‌ای در هم به دختر گفت: