- بهشته! همه چی اوکیه... ریلکس باش. بعدشم...
نگاه پرسشگرم را به چشمانش دوختم که لبخند زد:
- مطمئن باش کسی چیزی نفهمیده. چون اون چیزایی که من ازت دیدم، بقیه ندیدن. اینم بدون که تو اصلاً تابلو نیستی؛ این منم که آدم تیزی‌ام.
چشمکی زد و لبخندش پررنگ شد. آرام خندیدم و چشم‌غره رفتم. خواستم نفس راحتی بکشم که چشمم به مسیح خورد. چند قدم فاصله‌ای که با ما داشت را پر کرد و جلو آمد و پر اخم تشر زد:
- خاله و پردیس رو تخت بیمارستانن، اون وقت تو اینجا نشستی داری هره کره می‌کنی؟
و بعد چشمان خونینش را به یارا دوخت. یارا از جلوی پایم بلند شد و با لبخندی رو به من گفت:
- کاری داشتی زنگ بزن... فعلاً.
- به سلامت. دستت هم درد نکنه.
داشت دور می‌شد که بالاخره مسیح چشمان غضبناکش را از من کند و او را صدا زد:
- صبر کن یه لحظه یارا.
سمتش رفت و گوشی موبایلش را بیرون آورد. پشتش به من بود اما صدایش را شنیدم که گفت:
- چقدر خرج کردی بریزم به حسابت؟
یارا با آرامش پاسخ داد:
- شما فعلاً برو پیش بهشته، یه کم ترسیده... سعی کن آرومش کنی.
مسیح سر چرخاند و نگاهم کرد و یارا همان لحظه رفت.
آمد و کنارم نشست و گفت:
- خاله و پردیس خوابن. می‌خوای تو رو برسونم خونه؟ خودم دوباره برمی‌گردم اینجا و میارمشون.
سر به نه تکان دادم و او پرغیظ گفت:
- چرا با این پسره اینقدر جیک تو جیکین؟
خیره نگاهش کردم. چشم باریک کرد و افزود:
- می‌دونم چیزی بینتون نیست و برام خالی بستی. اما دوست ندارم دور و بر تو بپلکه.
پشت چشمی نازک کرده و زیرلب گفتم:
- به تو هیچ ربطی نداره.
از گوشه‌ی چشم دیدم که کف دستش را محکم به پیشانی‌اش کوفت:
- داری اون روی سگمو بالا میاری بهشته. به من ربط داره... من داداش توئم.
به یکباره مغلوب فشار عصبی‌ام شدم. دستانم را روی سینه‌هایش گذاشتم و او را به عقب هل دادم:
- تو غلط کردی داداش منی. تو بی‌جا کردی داداش منی. من خودم داداش دارم و توی نخاله رو هم هیچ وقت برادر خودم حساب نکردم. فهمیدی یا نه مسخره؟
پوزخندی صدادار زد و به صندلی‌اش تکیه زد:
- منو باش به خاطر خانم پا شدم اومدم اینجا.
صدایم داشت بالا می‌رفت:
- به خاطر من نیومدی. اگر به خاطر من بود، اینجا که داشتم خفه می‌شدم، یه چیکه آب دستم می‌دادی، نه اینکه آدرس اورژانس رو بپرسی.
از جایم برخاستم و راهم را سمت اورژانس کج کردم که حرصی گفت: