- بخور که امروز حسابی ملت رو مخت بودن.
خندیدم و ساندویچ را از دستش گرفتم:
- دستت درد نکنه! ساندویچِ چی هست؟
زرورق دورش باز کرد و قبل اینکه گازش بزند گفت:
- اینجا فقط ساندویچ سرد پیدا می‌شد؛ ژامبونه!
گازی گنده زد و من هم مشغول پایین کشیدن فویل دور نان شدم:
- دهنمون بو نگیره صلوات.
هم‌زمان که داشت می‌جوید، خنده‌اش گرفت. لقمه‌اش را قورت داد و گفت:
- نوشابه یادم رفت بخرم. می‌خوری برم بگیرم؟
سر به نه تکان دادم:
- نه بابا حال داریا. بشین بخور بره.
دیگر داشتیم ته ساندویچ را درمی‌آوردیم که گفت:
- یه سؤال بپرسم؟
دهانم پر بود؛ زل او شدم و سر تکان دادم و او با نگاهی موشکافانه ادامه داد:
- چند وقته از مسیح خوشت میاد؟
لقمه در گلویم گیر کرد و به سرفه افتادم.
چند بار پلک زدم و با همان سرفه چشم از او دزدیدم. یارا چند ضربه به کمرم زد:
- ای بابا چی شد؟
صدای مسیح را از همان اطراف شنیدم و سرم را سمتش چرخاندم:
- چی شده؟
یارا فوری از جایش بلند شد:
- من برم آب بیارم واسه‌ات.
با مسیح سلام علیکی سرسری کرد و رفت. مسیح کنارم نشست و پرسید:
- اورژانسن؟
کور بود؟ نمی‌دید داشتم خفه می‌شدم؟! سر تکان دادم و او رفت. یارا با لیوان یکبار مصرف آب برگشت و آن را سمتم گرفت. سرانجام بعد از نوشیدن آب، سرفه‌ام بند آمد و با ترس و دلهره خیره‌ی یارا شدم.
- توروخدا یه وقت سوتی ندی! اون هیچی نمی‌دونه... هیچکی هیچی نمی‌دونه.
لبخند زد و سر تکان داد:
- مطمئن باش دهنم قرصه.
از کجا باید مطمئن می‌شدم؟ اگر یک وقت خدایی ناکرده مسیح می‌فهمید چه؟! اگر بقیه می‌فهمیدند چه؟! اگر گیسو می‌فهمید... اگر او می‌فهمید دیگر آبرویی برایم نمی‌ماند. یارا برخاست و روبرویم ایستاد:
- اگر کاری با من نداری، دیگه برم.
بلند شدم و روبرویش ایستادم. کمی این پا و آن پا کرده و سر به زیر انداختم. بازدمم را لرزان و پر حرارت بیرون دادم و زیرلب پرسیدم:
- از کجا فهمیدی؟
دستی به موهای فرش کشید و گفت:
- یه سری رفتارات باعثش شد، مثل اون روز که کامنتها رو بستی و گفتی واسه چزوندن مسیح اینکارو کردم.
خودم را روی صندلی پشت سرم انداختم و با درماندگی نگاهش کردم:
- یعنی اینقدر تابلوئم؟ اگر تو فهمیدی لابد بقیه هم فهمیدن دیگه.
لب گزیدم و دستانم را روی سرم گذاشتم. کم مانده بود زیر گریه بزنم:
- اگر خودش هم فهمیده باشه چی؟ یعنی می‌دونه و به روم نمیاره؟!
جلویم روی زانو نشست و سرش را خم کرد تا صورتم را ببیند: