گوشی‌ام را سمتم گرفت و من با لب برچیده به موبایلم چشم دوختم و آن را پس گرفتم:
- آخه... خب فردوس باید باشه دیگه.
- نگران نباش، من هستم.
دلم رضایت نمی‌داد. او به خاطر پردیس آنجا بود، اما من هم به آرامش نیاز داشتم. اگر فردوس بود، آرامش مرا تأمین می‌کرد. احتیاج داشتم یک مرد در آن موقعیت نزدیکم باشد. هول بودم و دستپاچگی اذیتم می‌کرد. دوباره گوشی‌ام را بالا بردم و مشغول شماره‌گیری شدم. یارا معترض شد:
- ای بابا گفتم من هستم دیگه. فردوسو اذیت نکن.
سر به چپ و راست تکان داده و زیر لب گفتم:
- دارم با مسیح تماس می‌گیرم.
بوق که خورد، مسیح بی‌معطلی پاسخ داد:
- دیدی گوش به زنگ بودم تا تماس بگیری؟! این بار به دفعه‌ی پیش در که یادم رفت زنگ بزنم.
چشم در کاسه چرخاندم و کلامم همراه با آهی از دهانم خارج شد:
- اینقدر حرف نزنی نمی‌شه؟! حالا که مثل آدم زود جواب دادی، پاشو بیا بیمارستانِ... . به فتاح هم چیزی نگو. حوصله ندارم بیاد اینجا مخ منو بخوره.
هراسان پرسید:
- بیمارستان چرا؟ چی شده؟
ماجرا را برایش تعریف کردم و او گفت که سریع راه می‌افتد و خودش را می‌رساند. تماس را که قطع کردم، یارا برخاست و با لحنی دلخور گفت:
- بهتر نبود به جای اینکه با آشناتون تماس بگیری، می‌رفتی پیش مادرت؟
چشم‌غره‌ای رفتم و سفت و محکم در جایم نشستم:
- فعلاً با مامانم قهرم. قلبمو آورد تو دهنم با اون کاراش.
خندید و با ملامت نگاهم کرد:
- الان وقت قهر کردنه؟!
سمت در خروجی رفت و همان حین گفت:
- من برم یه چیزی بخرم بخوریم.
سر تکان دادم و او رفت. من هم که دلم داشت برای مادرم پر می‌کشید بلند شدم و نزدش رفتم. خوابش برده بود و سرمش انگار داشت جان می‌کند تا تمام شود! دست به سرمش نزدم و گذاشتم همانطور آرام آرام به جانش ریخته شود و اینبار سری به پردیس زدم. او هم خوابیده بود! بیچاره‌ها چقدر کمبود خواب داشتند و رو نمی‌کردند. با دست خاک بر سری حواله‌اش کردم و دوباره روی صندلی‌های بیرون از اورژانس نشستم. تازه یادم افتاد کیفم را نیاوردم و پول همه چیز را یارا حساب کرده بود. لبم را گاز گرفتم و گوشی‌ام را دوباره از جیبم در آوردم و برای مسیح تایپ کردم: «مسیح من پول همراهم نیست. با خودت پول بیار که به این یارا بدهکار نمونم. بعداً باهات حساب می‌کنم.»
نوشت: «پولت کجا بود آدری؟ حقوق‌ها رو هنوز نریختن، تو هم همه رو خرج کردی رفته.»
راست می‌گفت. فرش جهیزیه‌ام را خریده بودم و هدیه تولد او را. هرچند بعید می‌دانستم ازدواج کنم؛ چرا که مسیح داشت جدی جدی روی زندگی با گیسو فکر می‌کرد! نفسم را چون آه بیرون فرستادم و گوشی‌ام را به جیبم برگرداندم. یارا با دو ساندویچ در دست پیدایش شد و کنارم نشست. یکی از ساندویچ‌ها را سمتم گرفت و گفت: