- درو نبند.
من هم به او لبخند زدم و سری تکان دادم و از پله‌ها بالا رفتم. پشت سرم راه افتاد و طبقه‌ی همکف را رد کردیم. در آن طبقه ساکن نبود... ای لعنت به آسانسور که با ورود ما به آن ساختمان خراب شد؛ البته ساکنین گفته بودند که بیشتر مواقع خراب است. بی‌حوصله پله‌ها را بالا رفتم و به طبقه‌ی اول رسیدم. دختر دیگر از پله‌ها بالا نرفت. زنگ واحدمان را زدم و دختر هم زنگ واحد روبرویی را زد. رو به من کرد و گفت:
- تازه اومدین اینجا؟
- اوهوم. شما هم تو دانشگاه پیام نور شرق درس می‌خونی؛ درسته؟
دختر چشمانش را گرد کرد و با لبخند گفت:
- اوه! آره... می‌گم چقدر چهره‌ات آشناستا.
در واحد روبرویی باز شد. آن پسر عبوس در را باز کرد و با بی‌حالی به دختر سلام داد و نیم‌نگاهی به من انداخت و رفت. دختر هم جوابش را داد و رو به من گفت:
- یلدا هستم.
و بعد دستش را به سمتم دراز کرد. با او دست دادم:
- بهشته‌ام.
ابروهایش بالا پرید:
- بهشته؟!
- آره، یه کم عجیب و غریبه.
- ولی قشنگه.
لبخند زدیم و من حس کردم که آن ماجرا، سر آغاز یک دوستی شیرین می‌شود. مامان در را باز کرد و به داخل خانه رفتم. بعد از سلام و احوال‌پرسی با مادرم و فردوس یک راست به اتاقم رفتم و جزوه را روی زمین انداختم و خودم هم نشستم. جزوه را باز کردم:
- اوف! تورو دیگه کجای دلم جا بدم لامذهب؟!
در آستانه‌ی خواندن بودم که فردوس تقه‌ای به در زد و داخل آمد. با محبت نگاهش کردم و گفتم:
- امری باشه خان‌داداش جینگولم؟!
خندید و جلو آمد. کنارم نشست و نگاهی به جزوه انداخت:
- چطوری با دَرس‌ها؟
از آن سؤال نفرت داشتم. با حرص گفتم:
- ایش. نمی‌شه همه‌اش اینو نپرسی؟
چهره‌ا‌ی مظلوم به خود گرفت، اما چشمان شیطانش داشتند می‌خندیدند!
- دلت میاد با من انقدر خشن رفتار کنی بهشت؟
دلگیر و لب‌برچیده نگاهی دوباره به جزوه کردم و خودم را از پشت روی زمین انداختم.
- من از سیاست خوشم نمیاد. چون خوشم نمیاد پس ترجمه‌ی متون سیاسی رو هم یاد نمی‌گیرم.
فردوس خندید و کنارم رو به سقف دراز کشید. دستانش را زیر سرش سراند و گفت:
- یه چند ماه دیگه تمومه باور کن. تو درستو بخونی و موفق بشی، بهترین هدیه به مامانه. بابا هم هی تندتند زنگ می‌زنه به پردیس و من وضعیت درسی تو رو می‌پرسه. دیگه کلافه‌امون کرده.
در جایم نشستم و با حرص لب‌هایم را روی هم فشردم. کش سرم را از روی زمین چنگ زدم و موهایم را از پشت سر محکم بستم و معترضانه گفتم: