یکبار همراه فردوس به این خانه آمده و مشغول بازی با دستگاه بودیم که احساس کردم باید به دستشویی بروم. فردوس و مسیح محو بازی بودند و من بی‌سروصدا سمت دستشویی رفتم، اما همان حین صدای مهری‌خانم را شنیدم که داشت جلوی در ورودی خانه با شخصی حرف می‌زد. مهری پربغض گفت: «من از این رابطه خوشم نمیاد فتاح. احساس گناه می‌کنم. من و رویا دوستیم، چطور می‌تونم...»
با شنیدن نام پدرم از زبان مهری، پشت ستون وسط خانه مخفی شدم و فالگوش ایستادم. قلبم در دهانم می‌زد و حال خوشی نداشتم. زانوهایم می‌لرزیدند و کف دستانم خیس عرق بودند. صدای پدرم را شنیدم که گفت: «تو الان زن منی مهری. برای عذاب وجدان دیره. یا نباید صیغه‌ام می‌شدی یا باید تا آخرش باشی.»
دانه‌ی نفرت و کینه به پدرم، همان لحظه توی دلم جوانه زد و به سرعت رشد کرد. یک هفته حالم بد بود و تب داشتم. دلم نمی‌آمد به مادرم و مسیح حرفی بزنم. آن راز را در سینه نگه داشتم و سوختم و سوختم. تا اینکه در دوازده سالگی‌ام، پدرم خواست مادرم را طلاق بدهد. وقتی با او تنها شدم گفتم که چه شنیدم و چقدر از او متنفر هستم. نمی‌دانم به مهری‌خانم هم گفت که من فهمیدم یا نه، اما او همیشه با من با محبت رفتار می‌کند.
از ماشین پیاده شدیم و خدمتکارشان ما را به داخل عمارت راهنمایی کرد. مهری‌خانم، فتاح و مسیح جلوی در ورودی به استقبالمان آمدند. فتاح جلو آمد و آغوش به رویمان گشود.
- خوش اومدین دخترای خوشگلم.
شبیه دوزخ شده بودم. لبخند بر لبش ماسید و پردیس را بغل گرفت. مهر پدری می‌خواستم ولی کاش او پدرم نبود. آدم خیانتکار در زندگی من جایی ندارد؛ هر که می‌خواهد باشد! با چشم‌غره‌ای نگاه از پدرم که با حالت رقت‌انگیزی زل من بود، گرفتم و رو به مهری خانم کردم.
- سلام دخترم... خوش اومدی عزیز دلم.
شده بودم دخترش؛ دیگر عروسش نبودم. لبخندی مصنوعی زده و سر تکان دادم:
- سلام. ممنونم.
صدای مسیح را که شنیدم، چشم به او دوختم.
- نگاهش کن. انگار به زور توپ و تفنگ آوردنش.
بیراه هم نمی‌گفت! چیزی نگفتم و او اخم کرد:
- موش زبونتو خورده آبجی خانم؟! علیک سلام.
دندان‌قروچه‌ای کردم و زیرلب سلام دادم. سپس سر به زیر انداختم و با برگ سبز و نرمی که زیر پایم بود، بازی کردم. پردیس با مسیح سلام و علیک کرد و به داخل خانه رفتیم. دکوراسیون خانه با عید آن سال فرق می‌کرد. مگر چقدر گذشته بود؟! یک ماه؟ دو ماه؟ یک ماه و اندی گمانم. اوایل خرداد ماه بودیم و هوا داشت رو به گرمی می‌رفت. اما هوای آنجا همیشه مطبوع بود؛ همه چیز مطبوع بود. زمین مرمرین زیر پایمان، فرش‌های ابریشمی سرمه‌ای رنگ، مبلمان عربی و انگلیسی همرنگ فرش‌ها و ست غذاخوریِ هرکدام، پرده‌هایی با ترکیب رنگ‌های آبی‌تیره و آبی‌آسمانی و والان‌های شیک و لوکس چشم هر آدمی را می‌گرفتند. از لوستر و سقف عجیب و غریب و پله‌هایی که به بهشت طبقه‌ی بالا و اتاق‌های وسیعش می‌رسید دیگر نمی‌گویم. اما به هر حال آنجا با آن همه زیبایی و چشم‌نوازی برای من مثل جهنم بود. شاید برای مسیح هم همانطور جلوه داشت که دم به دقیقه به خانه‌ی ما می‌آمد. روی مبل‌ها جای گرفتیم و خدمه بلافاصله مشغول پذیرایی شدند. من و پردیس کنار هم نشستیم که پدرم جای خودش را بین ما باز کرد و دستش را دور گردن هردویمان انداخت. اول پیشانی پردیس و سپس مرا بوسید و با لب‌هایی پر از لبخند گفت: