یلدا نگاهم کرد و چشمانش برق زدند. سپس گفت:
- می‌دونی چی شده؟ کار پیدا کردم. تو یه مرکز چاپ و صحافی.
دستانش را گرفتم و به گرمی فشردم:
- وای چقدر خوب. موفق باشی!
تشکر کرد و بعد نگاهی به جمع انداخت و سرش را جلو آورد، آرام در گوشم گفت:
- هوای خواهرت رو داشته باش، تو این وضعیت بهتره با خودت ببریش بیرون و بیشتر تو جمع باشین.
انگار گلوی او هم پیش پردیس گیر کرده بود! با لبخند سر تکان دادم:
- اتفاقاً جمعه تولد مسیحه؛ می‌خوام ببرمش. ولی لطفاً تو و داداشت هم بیاین. هم دور پردیس شلوغ می‌شه، هم اینکه مسیح خیلی دوست داره جوونا تو تولدهاش باشن.
با خجالت خندید:
- خوبه خواهرت رو ببر. ولی ما... آخه بدون دعوت که نمی‌شه.
- دعوتِ چی؟ تولد رو گیسو واسه‌اش گرفته. خودش هم بهم گفت دوستات رو با خودت بیار. بیاین‌ها... خب؟
شانه بالا انداخت و خجل گفت:
- ببینم یارا چی می‌گه.
وقتی یلدا و مادرش رفتند، به مادرم قرص دادم تا بخورد و بخوابد. پردیس هم روی تخت من ولو شده و خوابیده بود. فردوس را هم به زور به اتاقش فرستادم؛ فردا شیفت بود و باید امشب راحت می‌خوابید. تشکی جلوی تلویزیون پهن کردم و کاسه‌ی تخمه‌ی آفتابگردان را بغل دستم گذاشتم. شبکه‌ها را یک به یک بالا و پایین کردم و عاقبت یک فیلم عهد بوقی یافتم و مشغول دیدنش شدم. نیم‌ساعتی نگذشته بود که صدای پیامک گوشی‌ام، بلند شد. یارا پیام داده بود: «سلام بهشته خانم، یلدا گفت واسه تولد مسیح ما رو هم دعوت کردین، ممنون ولی می‌تونم بپرسم تولدشون چجور تولدیه؟»
تخمه‌ای خوردم و بی‌حوصله نوشتم: «سلام. مثل تولدهای دیگه است. میاین دیگه؟»
از تایپ کردن متنفر بودم و آن وسط داشتم فیلم هم می‌دیدم. یارا ول کن معامله نبود و بلافاصله پاسخ داد: «بله اگر مهمونی مورد داری نیست، همراهتون میایم. خیلی وقته که مهمونی نرفتیم و یلدا گیر داده.».
یلدا گیر داده بود یا چشمش پردیس را گرفته؟ دیدم چطور با ناراحتی خیره‌ی پردیس است. بیشتر عشق‌ها از این دلسوزی و ناراحتی شروع می‌شوند. نیشخندی زدم و تایپ کردم: «نه اونجوری نیست. تشریف بیارین؛ خوشحال می‌شیم.»
پنج‌شنبه ظهر، وقتی که از صدا و سیما برگشتم، پردیس پیله کرد که به دیدن فتاح برویم. بی‌حوصله لباس به تن کردم و بدون اینکه به قول یارا «زلنبو زینبو» به خودم وصل کنم، بی‌آرایش همراه پردیس راه افتادم و سوار ماشینی که پدرم فرستاده بود، شدیم. آخرین بار، یکی دو ماه پیش بود که برای عید دیدنی به زور فردوس به منزلش رفتم.
ماشین آخرین مدل فتاح که نه، ماشین آخرین مدل مهری‌خانم داخل باغ جلوی عمارت رفت، عمارتی که بی‌شباهت به کاخ صاحبقرانیه نبود؛ شاید هم کاخ نیاوران یا سعدآباد. خلاصه که شبیه خانه‌های شاه و شاهزاده‌هایی مثل مسیح می‌نمود. ورودی باغ مثل تونلی رو به بهشت بود. پیج‌‌های امین‌الدوله از بالای در بزرگی که از خیابان به داخل باز می‌شد تا اواسط باغ ادامه داشت. درختان زیبا و مختلف سرتاسر باغ را پر کرده بودند و بعضی از آنها میوه‌های خوش رنگ و لعابی داشتند. گل‌های عطرآگین و رنگارنگ دورتادور باغ و حوض سفید تزیینی که شکل یک بالرین بود، نزدیک در ورودی عمارت حسابی چشم‌نوازی می‌کردند. خانه پر از خاطرات کودکی‌ام بود. من و فردوس و مسیح دور آن حوض سفید ساعت‌ها می‌دویدیم و من ادای مجسمه‌ی داخل آن را در می‌آوردم. به خیال خودم باله می‌رقصیدم و مهری‌خانم و مامان توی تراس وسیع جلوی پنجره‌های سرتاسری می‌نشستند و چای می‌نوشیدند. آن وقت‌ها که کودک بودم، شوهر مهری‌خانم او را رها نکرده و طلاق نگرفته بودند. آن وقت‌ها که کودک بودم، مهری خانم مرا عروس خودش خطاب می‌کرد. بزرگ شدم... بزرگ و بزرگتر. ده سالم شده بود که شوهر مهری‌خانم رفت. همان سال پدرم از کار بیکار شد و مهری‌خانم او را استخدام کرد. همان سال عاشق هم شدند و مهری‌خانم کمتر به خانه‌ی ما می‌آمد.