فردوس آنقدر سر پردیس عربده کشیده بود که مجبور شدیم از یارا برای آرام کردنش کمک بخواهیم. می‌خواست برود و پوریا را بکشد! پردیس گوشه‌ی مبل کز کرده بود و داشت برای مزخرفات فردوس اشک می‌ریخت. یلدا و من روبروی مادرانمان و خیره به آنها بودیم و یارا هم داشت فردوس را رام می‌کرد. برادرم به آنی وحشی شده بود و تندخو. تا به آن روز هیچ وقت فردوس را در آن حال ندیده بودم! یارا به زور فردوس را به حمام فرستاد تا بلکه قطرات آب، آرامش را به وجودش تزریق کنند، بعد هم کنار من ایستاد و سرش را سمتم متمایل کرد. همانطور که خیره‌ی مادرِ مرثیه‌سرایم بود، آرام گفت:
- خواهرتون گناه دارن تنها موندن. نمی‌رین پیششون؟
با تعجب نگاهش کردم! در عرض یکی دو ساعت دلسوز پردیس شده بود؟! شاید هم شیفته‌اش... مثل تمام پسران فامیل که می‌دانستند پردیس شوهر دارد و باز هم چشمشان او را می‌گرفت. پوزخندی زدم و سر تکان دادم و نجوا کردم:
- آخی... چقدر مهربونید شما!
برپا زدم و در برابر نگاه گنگ و گیج او، سمت خواهرم رفتم. می‌دانستم اینطور مواقع دوست ندارد شخصی اطرافش جولان دهد. اما کنارش نشستم و بغلش کردم:
- پاشو خودتو لوس نکن. برادره دیگه... یه کم داد و بیداد کرد و تموم شد رفت.
از آغوشم جدا شد و چشمان خیس و قرمزش را به من دوخت.
- آخه اون عوضی غلط اضافه کرده؛ چرا فردوس از من عصبانیه؟! چرا سر من داد می‌زنه؟!
چشم‌غره‌ای رفتم و گفتم:
- خودتم می‌دونی چرا. اگر از همون اول جلوی اون مردک وایستاده بودی و هرچی می‌گفت مثل برده‌ی زرخریدش به حرفش گوش نمی‌دادی، الان وضع این نبود.
دستانش را جلوی صورتش گرفت و های‌های گریست و آن بین با صدای بلند ضجه زد:
- چقدر سرزنشم می‌کنید آخه! خب دوستش داشتم دست خودم نبود که.
با ضرب او را از خودم فاصله دادم و بلند شدم و رو به یارا که خیره‌ام بود، تشر زدم:
- می‌بینید که از رو نمی‌ره. همون بهتر تنها بمونه.
یارا اخمی کرد و سمت در رفت و با لحنی دلخور گفت:
- با اجازه‌تون من برم.
و خلاف گفتارش، بدون اینکه منتظر اجازه‌ی شخصی باشد، در را باز کرد و رفت. یلدا سرش توی گوشی‌اش بود و انگار از اطرافش خبر نداشت. کنارش نشستم و پرسیدم:
- چیکار می‌کنی یه ساعته؟
کلافه سری تکان داد و حرصی گفت:
- دارم از ادمینی درمیام. یکیشون گله می‌کنه می‌گه چرا داری می‌ری! انگار تا آخر عمر باید در خدمت علیا مخدره باشم.
آرام خندیدم و او بالاخره گوشی‌اش را کنار گذاشت. جو آرام شده بود، نه پردیس هوچی گری می‌کرد و نه مادرم گریه زاری. خواهرم به اتاق من رفته بود و مامان‌رویا هم داشت آرام با عاطفه‌خانم حرف می‌زد.