- کار خوبی می‌کنی. خیرش که به ما تا حالا نرسیده، لااقل یه وکیل واسه تو بگیره.
- تو هم باهام بیا.
صدایم ناخودآگاه بالا رفت:
- من واسه چی بیام آخه؟
شانه بالا انداخت:
- نمی‌دونم. خب... خب همیشه با فردوس می‌رفتم خونه‌اش. فردا هم که فردوس شیفته. من تنهایی پیش مهری خانم معذبم.
می‌خواستم بگویم برود شرکت، اما مهری آنجا هم احتمالاً حضور داشت.
چند باری برای فردوس و پردیس سؤال شده بود که چرا فتاح با کار کردن مهری خانم مخالف نیست! بعد به این نتیجه می‌رسیدند که پدرم هرچه دارد از لطف مهری‌ست و جرأت نمی‌کند به او امر و نهی کند.
پشت‌چشمی نازک کرده و زیرلب گفتم:
- ببینم چی می‌شه.
دیدن فتاح برایم عذاب بود. احساس می‌کردم که من باعث و بانی تمام اتفاقات شوم درون‌خانوادگی‌مان هستم. اگر سودای خواننده شدن در سر نداشتم، اگر به خاطر نبود امکانات برای خوانندگی، به سمت رادیو کشیده نمی‌شدم، اگر با مسیح همکاری مداوم نداشتم و دست کم با او دوست نمی‌شدم، اگر فردوس با مسیح صمیمی نمی‌شد، اگر... اگر... اگر! هزار تا اگر دیگر توی ذهنم بود، اما قدرت نداشتند از پس ذهنم بیرون بیایند. همانجا مانده بودند تا خاک بخورند و مرا کمتر از قبل دچار وجدان درد کنند. آهی کشیدم و سمت پردیس چرخیدم:
- درد پوریای ولی چی بود؟ چرا می‌خواست سرت هوو بیاره؟
سرش را سمت شیشه چرخاند و قفسه‌ی سینه‌اش بالا و پایین شد؛ داشت آه می‌کشید، بی‌وقفه و پر درد!
- چی بگم؟ به خاطر بچه دیگه. این آخری که افتاد، گیر داد حتمی بچه می‌خواد. گفتم من دیگه نمی‌تونم. دارم از بین می‌رم تو این داستان. گفت پس بذار... زن دوم بگیرم.
لب‌هایم را روی هم فشردم و با صدایی که می‌لرزید پرسیدم:
- تو چی جوابشو دادی؟
شانه بالا انداخت و بدون اینکه سمتم برگردد، همانطور محو و مات خیابان پاسخ داد:
- تف انداختم تو صورتش و گفتم ازت جدا می‌شم.
دوباره آه کشید:
- انگار از خداش بود. جمع کردم بیام جلومو نگرفت. زنگ زدم به آژانس جلومو نگرفت. خواستم سوار ماشین شم، جلومو گرفت گفت کارتهای بانکیتو بده بعد برو. بعد ولم کرد که بیام. یادش رفت به خاطرش از همه چیز گذشتم.
صورت خیسم را پاک کردم و زیر لب گفتم:
- یادش رفت به خاطرش چقدر حماقت کردی!
با مکث سر به تأیید تکان داد و دیگر حرفی نزد. به خانه که رسیدیم، مادرم جلوی در واحدمان به انتظار ایستاده بود. یکدیگر را که دیدند، هم را بغل گرفتند و زیر گریه زدند.
***
در عجب بودم که چطور در آن چند روز، مامان‌رویا و عاطفه‌خانم آنقدر با هم صمیمی شده بودند. مادرم آدم دیرجوشی بود، ولی با عاطفه‌خانم خیلی زود جوش خورد. اصلاً انگار این دو نفر یکدیگر را در زندگی‌شان کم داشتند. خاله‌عاطفه کنار مامان روی مبل نشسته و او را در آغوش گرفته بود.