زندگی پردیس، همهمان را به هم ریخته بود! سرم را بالا گرفتم تا خیسی چشمانم از بین بروند. نفسی عمیق کشیدم و خیرهی مادرم شدم.
- این دفعه فرق میکنه مامان. باید طلاقشو از اون پوریای ولی بگیریم.
چهرهی مادرم در هم شد و تاروپود ابروانش درهم تنیده شدند. تا حدودی میتوانستم حالش را بفهمم. مادرم همهی هستی من بود و نمیخواستم با حرفهایم آزارش دهم؛ اما چارهای نداشتم. سر به زیر انداختم و آرام گفتم:
- بهش گفته میخواد زن دوم بگیره... حیوون عوضی!
زیرچشمی دیدم که مادرم کف دستش را به صورتش کوفت:
- خاک بر سرم، خاک بر سرم.
بلند شدم و کیف جینم را برداشتم و بند بلندش را روی دوشم انداختم:
- دور از جون. خاک که باید تو سر اون پردیس بشه که گیر داد به این پسره.
چشمانش پر شدند و دستش را روی سرش گذاشت و روی مبل وا رفت. چیزی در قلبم فرو ریخت، شکست و هزار تکه شد. هقهقش به یکباره بلند شد و من نتوانستم نالههایش را طاقت بیاوردم. سمتش پر کشیدم و جلوی پایش روی زانو نشستم. اشک من هم درآمده بود و با صدای زیری گفتم:
- مامان گریه نکن دیگه. فدای اشکات بشم من آخه مگه گریه داره؟
چیزی نگفت و نالههایش بیشتر شد. دستها و پاهایش را مالیدم و دم به دم بوسه روی انگشتانش دستش زدم:
- تاج سرم من میمیرم تو غصه بخوری، کوتاه بیا دیگه. طلاق بگیره که بهتره؛ از دستش راحت میشه... هوم؟
بعد از چند دقیقه بالاخره کمی آرام شد. کنارش روی مبل جای گرفتم و بغلش کردم. عطر تنش شامهام را نوازش کرد و یاد کودکیهایم افتادم. آغوشش چقدر جای خوبی بود برای درمان تمام دردهایم. سر روی شانهاش گذاشتم و گفتم:
- مامان میدونی چیه؟ من میخوام برعکس پردیس عمل کنم. یه شوهر خیلی خفن پیدا میکنم و پوز همه رو میزنم و کَلِشون هم میخوابونم.
با دل پردردش آرام خندید و دست نوازش به سرم کشید:
- لازم نکرده به خاطر زدن پوز این و اون شوهر کنی. فقط ازت میخوام سمت آدمی که درست نیست، کشیده نشی.
سخن از دل پردردم میزدم، دنیا روی سرش آوار میشد. برخاستم و سمت در رفتم.
- فردوس دم دره مامان. میخوایم بریم دنبال پردیس... فعلاً.
مامان چشم درشت کرد و با نگرانی گفت:
- به فردوس که نگفتی اون خیرندیده چی گفته؟
سر تکان داده و خیالش را راحت کردم:
- نه مامان جان، فقط گفتم بازم دعواشون شده. نگران نباش.
بعد از خداحافظی از مامان، از بیمارستان بیرون رفتم و سوار موتور فردوس شدم. بین راه پرسید:
- نگفت سر چی دعواشون شده؟