خودم را به آن راه زدم تا راستش را نگویم. جواب فردوس را خود مملکت خانم باید میداد. به من ربطی نداشت.
- نه... حالا وقتی رفتیم خونه، خودش نطقش باز میشه.
به فرودگاه رسیدیم و داخل شدیم. فردوس به دنبال پردیس گشت و من روی صندلیهای نزدیک به در نشستم تا پیدایشان شود. دلم برای شنیدن صدای مسیح تنگ شده بود؛ صدای مخملی جذاب و مستکنندهاش! هندزفریام را وصل موبایلم کردم و داخل گوشهایم گذاشتم.
این آخرین کتاب صوتیاش را قریب به بیست بار گوش داده بود. بیست بار دلتنگی و بیست بار پس زده شدن از جانب او. از کتابهای قبلی نمیگویم که دیگر تک تک جملهها را از بر شده بودم. صدایش پیچید و پیچید و تمام چم و خم مغزم را پر کرد. آخرین باری که با او تماس گرفته بودم، دیروز بود. گفت زنگ میزند، اما نزد. سرش با گیسویش گرم بود. گیسوی زیبا و دلربا و مهربانش. من در برابر آن دختر همه چیز تمام چه بودم؟ او حتی دشمنانش را هم دوست داشت. آنقدر مهربان بود و دلرحم که حدی نداشت. من چه بودم؟ یک مفلوک بدبخت که چشم دیدن آدمی به آن خوبی را نداشتم. یک خاکبرسر احمق بودم که میدید معشوقش به او خواهر میگوید و باز هم عاشق او شد. کاش مادرم هیچ وقت نفهمد که اینقدر بیشعورم؛ حتی بیشعورتر از پردیس! گوشیام زنگ خورد و صدای مسیح قطع شد. چشم در کاسه چرخاندم و نگاهی به شماره انداختم. اولش خوشحال شدم، ولی... ولی دلم نمیخواست پاسخش را بدهم؛ غرورم شکسته و احساساتم جریحهدار شده بود. انگار در دلم مین کار گذاشته بود که با هر بوق، هی میترکید و ترکش میزد به چشمانم. خیالم راحت بود که کسی در آن شلوغی، با چشمان اشکی من کاری ندارد. آب بینیام را بالا کشیدم و بعد از چند بوق، عاقبت تسلیم شدم و تماس را وصل کردم؛ او عاشق من نبود، من که بودم! سنگین و دلخور پاسخ دادم، هرچند میدانستم اهمیتی برایش ندارد.
- الو؟
- های آدری. چطور مطوری؟
چشم بستم و بازدمم را از بینی بیرون فرستادم. تازه یادش افتاده بود حالم را بپرسد!
- خوبم. کاری داشتی زنگ زدی؟
دلجویانه گفت:
- حالا اینقدر سرسنگین نباش دیگه. به خدا یادم رفته بود زنگ بزنم، الانم داشتم با گیسو حرف میزدم، اون یادم انداخت. حافظهی کوتاه مدتم ضعیفه بهشت؛ به دل نگیر.
پس خودش مرا به دست فراموشی سپرده و گیسو یادآوری کرده بود با من تماس بگیرد! بهشت خطابم میکرد و من مثل جهنم میسوختم. تلخندی زدم و اشکهای بعدی با سرعت بیشتری چکیدند.
- باز هم معرفت گیسو!