- گفت مامانو آماده کن. ظاهراً اینبار شانسش زده می‌خواد جدا بشه از اون آقای یبوست.
گوشواره‌های بخیه‌ای‌ام را انداختم و بندانگشتی‌های محبوبم را دستم کردم. دستبند نقره‌ی هدیه‌ی مسیح را دور مچم امتحان کردم و برای انداختنش مردد شدم. نوجوان که بودیم، آن را برای روز دختر هدیه داده بود. محبت پدر که نباشد دلت را به همین چیزها خوش می‌کنی. فکر می‌کردم عاشقم شده که دستبند خریده است. دل به او دادم و همان دستبند باعث عشق یک جانبه‌ام شد. کاش دلش را داشتم که دستبند را نابود کنم؛ اما نمی‌توانستم. آن دستبند نشانگر قدمت عشقم به مسیح بود. با تردید دستم انداختم و نگاهش کرد. قطره‌اشکی از گوشه‌ی چشمم چکید و محو شد.
در را بستم و برای زیر مانتو، شومیزی سفید پوشیدم. شلوار جین لوله‌تفنگی سورمه‌ای‌ام را هم به تن کردم و موهای همیشه گره‌خورده‌ام را شانه زدم و بافتمشان. مانتو و شال سفیدم را هم پوشیدم و کیف جینم را برداشتم از اتاق بیرون رفتم. فردوس جلو در ایستاده و متتظر من بود. مثل اغلب اوقات شلوار جین تیره و پیراهن مردانه‌ی مشکی به تن داشت. سریع با هم از خانه خارج شدیم و ترک موتور او جای گرفتم. مدت زیادی طول نکشید که به محل کار مادرم رسیدیم. از همکارانش سراغ سوپروایزر را گرفتم و مرا سمت اتاقش راهنمایی کردند. زیاد به آنجا نرفته بودنم و مرا نمی‌شناختند. تقه‌ای به در زدم و با بفرماییدی که گفت داخل شدم. با دیدنم ذوق کرد و بلند شد. سمتم آمد و یکدیگر را در آغوش کشیدیم. دلم برایش سوخت. همیشه‌ی خدا غصه‌ی پردیس را می‌خورد و اگر می‌گفتم که چه بلایی سرش آمده، کلاً از زندگی سیر می‌شد. دلم نمی‌خواست هیچ وقت کاری کنم که مادرم ناراحت و غمگین شود. اما اگر باید برای زندگی‌ام تصمیمی اساسی می‌گرفتم، به غصه خوردن بقیه کاری نداشتم. این زندگی من است و تنها یک بار می‌میرم؛ پس چه بهتر که بدون حسرت چشم از دنیا فرو بندم.
بعد از سلام و احوال‌پرسی، تعارف به نشستنم کرد. از فلاسکش برایم چای ریخت و روی میز پیش رویم کنار قندان گذاشت. نمی‌دانستم چه بگویم و از کجا شروع کنم. تبسمی روی لب‌های زیبایش نشست و محو تماشایم شد.
- چه عجب اومدی محل کارم!
لبخندی پهن و مصنوعی زدم و گفتم:
- راستش... چیز... پردیس دوباره با پوریا دعواش شده. داره میاد... یه ساعت دیگه می‌رسه.
به جلو خم شده بود که با شنیدن کامل خبر، عقب رفت.
- اوه همچین با تته‌پته گفتی فکر کردم چــی شده! کار همیشه‌شونه دیگه.
گلویم را صاف کردم و حبه قندی داخل دهانم انداختم و چایم را داغ نوشیدم. گلویم سوخت و هم‌زمان بغضم را فرو فرستادم. چطور باید به مادرم می‌گفتم که پوریا چه جسارتی کرده است؟! خدایا این پوریا را همین حالا بکشی نمی‌شود؟!