- مامان من دارم میرم. فعلاً خداحافظ!
آمدم راه بیفتم که صدایش، مرا متوقف کرد:
- صبر کن ببینم! این پسره چرا جعبه رو آورد؟ هنوز هیچی نشده برده پیدا کردی واسه خودت؟!
نگاهش کردم؛ دست به کمر ایستاده بود و داشت می‌خندید.
- این پسره دیوونه است مامان. یه سگ اخلاقیه!
مامان با ابروهایی بالا پریده مرا تماشا کرد:
- نه بابا... پسر خوبیه.
با چشمان تیز شده نگاهش کردم:
- مگه تو می‌شناسیش؟!
در حین کار گفت:
- پسر واحد رو‌بروییه دیگه. اون روز که اومدیم خونه رو ببینیم با داداشت، اینم بود؛ پسر خوبیه.
- خیـــلی! بابا این داغونه اعصابش. خشم پشه میاد واسه من.
خندیدیم و من ماجرا را به مامان تعریف کردم. مامان شانه بالا انداخت و لبش را کمی کج کرد:
- والا اون روز به نظر پسر خوبی می‌اومد. دیگه نمی‌دونم چرا قاتی کرده.
از مامان خداحافظی کردم و راه دانشگاه را پیش گرفتم. مثل همیشه هندزفری را داخل گوش‌هایم گذاشتم و مشغول گوش دادن به جدیدترین کتاب صوتی‌ام شدم.
بعد از اتمام کلاس‌هایم، جزوه‌ی یکی از اساتید را خریداری کردم و همراه با دوستانم از دانشگاه خارج شدم. خدای من! چه کسی می‌خواست بنشنید و جزوه بنویسد؟ من؟! زهی خیال باطل. با آن همه کار در استودیو وقت رفتن به کلاس‌ها را نداشتم و اکثراً خودخوان برمی‌داشتم؛ از همان ابتدا! هوای بهاری را می‌پرستیدم. هوایی که بوی عشق می‌داد؛ بوی تازگی و طراوت.
نفسی عمیق کشیدم و با ولع اکسیژن را به ریه‌هایم فرستادم. لبخندی روی لبم نشست و از دوستانم خداحافظی کردم و به سمت ایستگاه تاکسی رفتم؛ صف بود! روی نیمکت نشستم و به نم‌نم بارانی که روی تل خاکی کنار ایستگاه فرو می‌ریخت چشم دوختم... عطرش را دوست داشتم؛ عطر خاک باران خورده! دلم می‌خواست تا ابد آنجا بنشینم و استشمام کنم آن بوی دل انگیز را! صف کم‌کم خالی شد و من هم از جایم بلند شدم و به سمت تاکسی جدیدی که آمده بود، رفتم.
مادرم همیشه می‌گفت که روی صندلی جلو بنشینم. هم راحت‌تر است و هم اینکه جنس مذکری قصد آزار و اذیت نمی‌کند. من هم نشستم و صندلی عقب نیز پر شد و تاکسی حرکت کرد. به مقصد که رسیدم، کرایه تاکسی را حساب کردم و از ماشین پیاده شدم؛ مثل سه سرنشین دیگر! به سمت منزل جدیدمان رفتم، منزلی که دوستش داشتم. دختری که با من سوار تاکسی شده بود، از طرف دیگر خیابان، موازی با من حرکت می‌کرد.
یاد فیلم‌های پلیسی جنایی افتادم که یکی، دیگری را تعقیب می‌کند. لبخندم را جمع کردم و به راه رفتن دختر دقیق شدم. نه؛ انگار به طور اتفاقی همراه شده بودیم. زنگ واحدمان را زدم و مامان در را باز کرد. داخل شدم و خواستم در را ببندم که دستی مانعم شد. در را باز کردم و همان دختر را با لبخندی بر لب دیدم. چهره‌اش زیادی آشنا بود. یادم آمد؛ او هم در دانشگاه ما درس می‌خواند؛ منتهی در یک رشته‌ی دیگر. گفت: