- خوبه والا. این از پسرم که جلوی روم میشینه پررو پررو میگه میخوام با دختره دوست بشم، اون از بهشته که رفته واسه خودش حرف درآورده، اونم از دختر ارشدم که با شوهر کردنش چشم بازارو درآورد.
مورد آخری را با بغض گفت. صدایش زدم:
- کجا میری؟ میخوام چایی بیارم.
چیزی نگفت و وارد اتاقش شد. چای ریختم و به پذیرایی برگشتم. فردوس با کلافگی دستی به صورتش کشید و رو به من نجواکنان گفت:
- میتونی بدون اینکه سوتی بدی، بفهمی با شغلم مشکلی داره یا نه؟!
یک لنگهی ابرویم بالا رفت و پشت چشم نازک کردم:
- از خداشم باشه.
پوفی کشید و گفت:
- خیلیها دوست ندارن زن یه آتشنشان بشن؛ حق هم دارن. فردا و پسفردای ما دست خودمون نیست.
چینی به بینی داده و با اکراه نگاهش کردم:
- چرت و پرت نگو. عمر دست خداست؛ چه آتشنشان باشی چه پشت میز نشین.
لبخندی زد و سر تکان داد. چقدر عاشق شدن به چشمانش میآمد و چقدر یلدا خوش مینشست در شیشهای نگاهش. برخاستم و کنار برادرم نشستم و دستانم را دور بازوی او حلقه کردم:
- قربون داداش خوشتیپم برم الهی. باشه میرم نامحسوس تو کارش.
با خجالت تبسمی زد و دستش را پشت سرم برد و پیشانیام را بوسید.
- مرسی بهشت. جبران میشه.
بلند شدم و لپش را کشیدم:
- داداش پاستوریزهی من! جبران نمیخواد... همین که سایهات بالا سرم باشه بسهمه.
موهایش را به هم ریختم و خندهکنان به اتاقم رفتم.
***
صبح بود که با صدای زنگ گوشیام بیدار شدم. چند فحش نان و آبدار دادم و بدون اینکه ببینم کدام خروس بیمحلی آن وقت روز زنگ زده، تماس را قطع کردم. به دقیقه نکشید که گوشیام دوباره زنگ خورد. «اَه» کشداری گفتم و باز هم بدون اینکه چشم باز کنم، تماس را وصل کردم.
- هوم؟
صدای گریهی پردیس باعث شد چشمانم را تا آخرین حد ممکن باز کنم.
- بهشته... من دارم میام تهران. دیگه نمیتونم.
روی تخت نشستم و انگشتانم را لای موهای گرهخوردهام بردم. نگاهی به ساعت دیواری که هشت و بیست دقیقه را نشان میداد، انداختم و نالهکنان گفتم:
- چی شده این وقت صبح؟
به هقهق افتاد و بریده بریده بین ضجههایش گفت:
- مردتیکهی پرروی خودخواه. برگشته بهم میگه میخوام زن دوم بگیرم.
خونم به جوش آمد و شروع به فحاشی کردم:
- گه خورده... سگ کی باشه؟! برگرد تهران. نمونی پیش اون تحفهها.
آرامتر شده بود. گفت:
- دارم میام. فقط تو مامانو آماده کن چون خودم دلم نیومد بهش بگم. حدود دو ساعت دیگه هم تهرانم. الان باید برم سوار هواپیما بشم.