- حالت خوبه بهشته؟
لبخند زدم و آرام سر تکان دادم. چه کسی را به جز او داشتم تا درددل کنم؟!
- خوبم. فقط... نگرام خواهرمم.
با ناراحتی نگاهم کرد و موهایم را پشت گوشم انداخت:
- مامانت گفت چی شده. درست می‌شه ناراحت نباش.
سر به چپ و راست تکان دادم و کلامم همراه با آه، از دهانم خارج شد:
- چی می‌خواد درست بشه؟ رحمش نمی‌تونه بچه نگه داره. اون شوهر مسخره‌اش هم...
بغض و باز هم بغض. به گمانم یک روزی از غمباد می‌ترکیدم و خلاص. نتوانستم جمله‌ا‌م را کامل کنم و بغض، اشک شد و لی‌لی‌کنان روی گونه‌‌ام خودنمایی کرد. سر به زیر انداختم و زیر چشمی به یارا و فردوس نگاه کردم. دوست نداشتم مردی اشک‌هایم را ببیند. خدا را شکر سرشان با تلویزیون گرم بود و مشغول تماشای برنامه‌ی دنده‌پنج بودند. آنها داشتند از دیدن یک ماشین مدل بالا در قاب تلویزیون لذت می‌بردند و مسیح با بی‌خیالی آرزوهای آنها را زیرپایش انداخته بود و این‌طرف و آن‌طرف می‌رفت. با صدای یلدا به خودم آمدم.
- می‌خوای بریم اتاق من تا راحت باشیم؟
از جعبه‌ی دستمال کاغذی‌ای که پیش رویم گرفته بود، یک برگ برداشتم و گوشه‌ی چشمم را پاک کردم.
- نه راحتم. نمی‌خوام گریه زاری راه بندازم بیخودی.
سر تکان داد و بحث را با لبخندی بر لب عوض کرد:
- راستی داداشت چرا بهت لگد زد؟
لب‌هایم کش آمدند و شیطنتم گل کرد:
- آخه خان داداش جان گلوش...
- بهشت!
با تشری که فردوس زد، لب گزیدم و سر به زیر انداختم. زیرچشمی نگاهش کردم و لبخندب پهن تحویلش دادم که چشم‌غره‌ای رفت و دوباره خیره به تلویزیون شد. پس گوشش پیش ما بود و متوجه اشک و آه من شده و به روی خودش نمی‌آورد. البته خوب بود که در مورد اشک و آه خودش را به آن راه زد تا من معذب نشوم. خودش می‌دانست من دختری نیستم که جلوی کسی، به خصوص مردها گریه کنم. به خانه که رفتیم، فردوس بلافاصله غر زد:
- چرا بعضی وقتا اینقدر بی‌ملاحظه می‌شی بهشته؟ اون چه حرفی بود داشتی می‌زدی؟
مامان که رفته بود سراغ جدولش، دست نگه داشت و سر بلند کرد:
- بهشته باز چه آتیشی سوزوندی؟
شانه بالا انداختم، لب برچیدم و دذ آغوش مادرم خزیدم:
- فقط می‌خواستم به یلدا بگم که گلوی فردوس پیش یه دختری گیر کرده... همین.
فردوس تک‌خنده‌ای کرد و ناباور به چشمانم زل زد:
- این که بدتره تیزهوش! اون وت به کل از چشمش می‌افتادم.
صورتم را سمت مادرم که داشت با لبخند به فردوس نگاه می‌کرد، چرخاندم:
- دیدی گفتم عاشق شده؟