- خوش اومدی.
از مادرش جدا شدم و با تشکر از خوشامدگویی هر دو، کنار فردوس جا گرفتم. سرتاپایم را از نظر گذراند و سری به افسوس تکان داد. سمت گوشم متمایل شد و آرام گفت:
- یلدا رو ببین چه خانومانه می‌گرده؛ یاد بگیر.
لبخندم را جمع کردم و ابروهایم را بالا انداختم و با چشمان گرد شده نگاهش کردم. پلک زد و نگاهش را دزدید. من اما دوباره آدم کم نیاوردن شدم. سرم را نزدیکش بردم و با لحنی شرور زمزمه کردم:
- نه بابا! داداشمون عاشق شده یعنی؟!
صورتش را با سرعت سمتم چرخاند و با اخمی ساختگی نگاهم کرد:
- چرند نگو، من فقط گفتم...
با «بفرماییدی» که یلدا گفت، هر دو خیره‌ی او شدیم. جلوی من خم شده و سینی چای را سمتم گرفته بود.
نگاهم را بین او و برادرم چرخ دادم و فنجان را با لبخندی دندان‌نما برداشتم.
- به‌به چه چایی‌ای! چقدر عروس شدن بهت میاد!
فردوس پایش را محکم روی پایم کوبید و پای من هم ناخودآگاه پرید و به زانوی یلدا اصابت کرد و سینی چای رویم خالی شد. جیغ کشیدم و فنجان از دستم روی زمین افتاد و نعره‌زنان سمت آشپزخانه دویدم. در آن لحظه هیچ صدایی نمی‌شنیدم جز جیلیز و ویلیز تن و بدنم. شیر آب را بالا زدم مشت مشت آب سرد روی خودم ریختم. حالا که کمی آرام شده بودم، می‌توانستم صداهایشان را بشنوم. یلدا پربغض گفت:
- به خدا من بی‌تقصیرم. یهو پاشو زد به زانوم، سینی افتاد روش.
یارا تشر زد:
- خب می‌میری یه ذره سفت وایسی؟ همه جاش جزغاله شد بیچاره.
مادرم کنارم آمد و کمکم کرد به خانه برویم تا لباس‌هایم را عوض کنم. قبل از خروج اما صدای فردوس را شنیدم که گفت:
- چیزی نشده که. این از بچگی زیاد از این بلاها سرش اومده؛ بادمجون بم آفت نداره.
راست می‌گفت؛ اما این ماجرا تقصیر او بود. ایستادم و در حالی که خم شده و تیشرتم را با فاصله از خودم نگه داشته بودم، تند و تیز گفتم:
- حرف نزن تو یکی. همه‌اش تقصیر توئه که لگد پروندی بهم.
بعد هم رو به یلدا کردم و گفتم:
- چیزی نیست من عادت دارم. الان لباسامو عوض می‌کنم و میام.
مادرم مرا داخل خانه‌مان انداخت و لباس‌هایم را کند و یک پیراهن تقریباً گشاد و راحت گل‌گلی که بلندی‌اش تا پایین زانوهایم بود، تنم کرد. از آینه نگاهی به لباسم انداختم و پخی زیر خنده زدم؛ شبیه خانم‌های دهه ۱۹۷۰ میلادی شده بودم. پماد سوختگی همیشگی‌ام را روی شکم و ران پایم مالیدم و خوشبختانه چون سریع آب سرد زده بودم، زیاد نمی‌سوخت. جلوی آینه مشغول پاک کردن آرایش دارکم که با لباسم حسابی ناهم‌خوانی داشت بودم و لند لند کردم: