چند بار نفس عمیق کشیدم تا تشخیصش دهم که صدایی از چند متر دورتر گفت:
- اینجایین؟
بوی عطر یارا! انگشت‌هایم را بین موهای پرچینم بردم و سعی کردنم گره‌شان را باز کنم.
- سلام.
بین تراس اتاق من تا تراسی که او ایستاده بود، ستون بود و چند نرده که با فاصله‌ی زیاد کار گذاشته بودند. راحت و بدون مشکل، کله‌اش را از میان نرده‌ها رد کرد و مثل یک زندانی از آنها آویزان شد.
- چرا این شکلی شدین؟
چرا دیگر ساقه‌طلایی نبود؟! لبخند بر لب داشت و خیره به موهایم گفت:
- نکنید... کندینشون.
دست از موهایم کشیدم و گامی به سمت او برداشتم.
- اعصابم خرد شده. همه‌اش تو هم گره می‌خورن.
یک تای ابرویش بالا رفت و از نرده‌ها جدا شد. دست به سینه ایستاد و گردن کج کرد:
- به خاطر گره موهاتون ریختین به هم؟
گفته بودم آدم کم آوردن شدم؟ بی‌حال و حوصله که می‌شدم، زمین تا آسمان با بهشته‌ی همیشگی فاصله می‌گرفتم. روی زمین یخ زده‌ی تراس رو به یارا نشستم و زانوهایم را بغل گرفتم:
- نه واسه موهام نیست. از دست خودم شاکی‌ام.
روبرویم آن سوی نرده‌ها نشست و دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و زل من شد.
- پس زلنبو زینبو‌هاتون کجان؟ انگشتر، دستبند چرم، انگشترهای بندانگشتی و گوشواره. بدون اونا خیلی معصوم به نظر میاین.
آرام خندیدم و دوباره به جان موهایم افتادم:
- اوف، عینکامو ندیدین... حوصله‌شونو نداشتم. از وقتی اومدم خونه، امروز شبیه جمعه به نظر میاد؛ دلگیر و کسل‌کننده!
ابرو بالا انداخت و بلند شد:
- یلدا هنوز برنگشته وگرنه می‌گفتم بیاین اینجا که تنها نباشین. الانم بلند شین برین داخل. هوا سرده لباساتون هم کمه... سرما می‌خورین.
سر تکان دادم و او رفت. بعد هم خودم به داخل اتاق برگشتم و تا خود عصر خوابیدم. وقتی بیدار شدم، هول هولی دستبند چرم، بندانگشتیها، انگشتر بزرگ و برگی شکلم و گوشواره‌های زنجیری را انداختم و موهایم را سشوار کشیدم تا از بند گره‌ها خلاص شوم. شلوار جین زانوپاره‌ی سیاه و تی‌شرتی طوسی رنگ پوشیدم و برخلاف چند وقت اخیر، آرایش دارک کردم و نیم ساعت بعد از مادرم و فردوس به خانه‌‌ی عاطفه‌خانم رفتم. یلدا در را به رویم گشود و خوشامد گفت. یکدیگر را در آغوش کشیدیم و او گفت:
- وای چقدر قشنگ شدی تو!
فردوس صدایمان را شنید و پرغیظ گفت:
- هیچ هم خوب نشده. هربار خودشو این ریختی می‌کنه، شبیه مِیوِس تو انیمیشن هتل ترانسیلوانیا می‌شه.
همه خندیدند و من پشت‌چشمی به فردوس نازک کردم و جلو رفتم. عاطفه خانم و یارا بلند شدند و به استقبالم آمدند. با عاطفه‌خانم روبوسی کردم و یارا سرش را کمی خم کرد و گفت: