مادرم صدایش کمی بالا رفت و تشر زد:
- دختر مگه خل شدی واسه خودت حرف درمیاری؟!
زیرچشمی فردوس را نگاه کردم. چشمهای میرغضبش را به من دوخت و سری به تأسف جنباند. لب گزیدم و نجواکنان اضافه کردم:
- به مسیح چیزی نگین. اگر بفهمه دستش انداختم، مدام میخواد اذیت کنه.
مادرم با همان عصبانیت قبلی گفت:
- هیچ فکر کردی اگر به بابات بگه تو و یارا با همین چی میشه؟
از لاک دفاعیام بیرون آمدم و رو به مادرم چشم درشت کردم:
- بره بگه ببینم فتاح میخواد چیکار کنه! اون چیکارهی منه که بخواد واسه من تعیین تکلیف کنه؟
از جا برخاستم و در برابر نگاه ملامتگرشان، شالم را با احتیاط جمع کردم و به اتاقم رفتم. شال را روی تخت گذاشتم و زیورآلاتم را از رویش برداشتم و داخل کشوی مخصوصم جا دادم. وسایلم را جمع کردم و لباس خانگی پوشیدم و شروع به خواندن نظرات مخاطبین کردم. هرچند دقیقه یکبار به گوشیام نگاه میکردم تا ببینم پیامی از مسیح دارم یا نه. بال بال زدن میدانی چیست؟! من برای شنیدن نامم از زبان او بال بال میزدم. عاشقم نبود که نبود؛ اسمم را که میتوانست به زبان آورد. پس چرا دریغ میکرد؟! بعد از یک ساعت انتظار طاقت از کف دادم و شمارهاش را گرفتم. یک بوق... دو بوق... سه بوق... چهار بوق... پنج بوق. خواستم قطع کنم که عاقبت تماس وصل شد. صدایش شاد و پرانرژی بود وقتی که گفت:
- الو؟
لبخندم آمد و ضربان قلبم شدت گرفت. کف دستم را رویش گذاشتم و خواستم آرامش کنم.
- سلام.
- سلام خوبی؟
دهان باز کردم تا پاسخش را بدهم که صدایش را با فاصله از گوشی شنیدم: «نکن گیسو دارم تلفن حرف میزنم.»
و بعد صدای خندهاش بلند شد. کلام در دهانم ماسید و مسیح خطاب به من با همان خنده گفت:
- بهشته من بهت زنگ میزنم...
بدون خداحافظی تماس را قطع کرد!
گوشی از دستم افتاد. لب گزیدم، چشم بستم و سد پشت پلکم شکست. جلوی دهانم را با دو دستم محکم گرفتم تا صدای هقهقم به بیرون از اتاق نرود. جلوی آینه رفتم و به رد اشکم چشم دوختم و پچ زدم:
- چه مرگته؟ مگه نمیخواستی اسمتو از زبونش بشنوی؟ خب شنیدی دیگه. گفت بهشته بهت زنگ میزنم. ببین... خودش میخواد بهت زنگ بزنه. خوشحال باش بهشته.
هقهقم بیشتر و نفسم تنگ شد. در تراس را باز کردم و خودم را به باد بهاری سپردم. نمنم باران روی سقف تراس آهنگ موزونی راه انداخته و همهی بوهای خوش در هم ادغام شده بود. بوی نم، بوی باران، بوی گلهای داخل باغچهی حیاط، بویِ... بویِ...