- جانم خان‌داداش جانم؟
با صدای خشک و جدی پرسید:
- کجایی؟ این عکس چیه گذاشتی؟
ای تف به ذاتت مسیح.
- داریم با آقای معین برمی‌گردیم خونه فردوس جان.
و برای اینکه سؤال وحشتناکی نپرسد، فوری اضافه کردم:
- یه قرار کاری داشتیم. قراره برای بهداد رادمان توی چند تا ترک دکلمه کنم و آقای معین لطف کردن منو به ایشون معرفی کردن.
لحن فردوس تغییر کرد و نرم شد:
- جدی؟ چه خوب! پس این مسیح چی می‌گه؟
ابروهایم در هم تنیده شدند و تند و تیز پرسیدم:
- چی گفته مگه؟
- هیچی حالا اومدی خونه بهت می‌گم.
چشم در کاسه چرخاندم و بعد از خداحافظی با فردوس، تماس را قطع کردم.
به محض اینکه گوشی را پایین آوردم، یارا زیرخنده زد. پرسشگرانه نگاهش کردم که دستش را به نشانه‌ی شرمندگی بالا آورد و بریده بریده بین خنده‌هایش گفت:
- نمی‌دونم چه پدرکشتگی‌ای با من داره. آدم بامزه‌ایه.
آرام شد و به لبخندی اکتفا کرد:
- خوشم میاد سربه‌سرش بذارم.
پوزخندی زدم و سرم را سمت شیشه چرخاندم و زمزمه کردم:
- خوبه که هستین تا انتقام منو ازش بگیرین.
متوجه صدایم شد و اما کلام نه.
- چیزی گفتین؟
سر به چپ و راست تکان دادم و نفسی عمیق کشیدم. به خانه رسیدیم و بعد از خداحافظی از یارا، به داخل منزلمان رفتم. فردوس داشت عصرانه می‌خورد که با دیدن من، از آشپزخانه بیرون آمد. مادرم هم روی مبل نشسته بود و داشت مجله را ورق می‌زد. کنارش نشستم و صورتش را بوسه زدم. در آغوشم کشید و موهایم را بوسید و پرسید:
- چی شده باز تو و مسیح افتادین به جون هم؟
بغض... بغض. از انجیر‌خشک‌های روی میز، دانه‌ای برداشتم و به زحمت جویدم و قورتش دادم؛ چقدر مزه‌ی مزخرفی می‌داد! بعد از موفقیت در برطرف کردن بغضم، لبخندی رو به موت زدم و گفتم:
- من نمی‌دونم چه مرگشه که. بیخودی روی یارا حساس شده.
فردوس روبرویمان جای گرفت و گفت:
- خب چرا حساس شده؟!
دهان باز کردم تا دروغی سرهم کنم که دستش را بالا آورد و گفت:
- لطفاً دروغ و دغل تحویلم نده. هرچی هست بگو.
من آدم کم آوردن شدم. شانه‌هایم خمیده شد و شال را از سرم کشیدم و کنارم مچاله کردم. گوشواره‌ها، انگشترها و بندانگشتی‌ها را هم در آوردم و روی شالم گذاشتم و همان حین، بدون اینکه به صورتشان نگاه کنم، گفتم:
- اون روز خواستم با مسیح سربه‌سر بذارم، گفتم یه پسری تو زندگیمه و برای کم نبودن عریضه اضافه کردم که چهره‌ی پسره خسته است. از اون به بعد مسیح گیر داده به این یارای بیچاره.